สวนทูนอิน 'รงค์ วงษ์สวรรค์

บันทึก…นึกถึง ’รงค์ (ตอน 16)
“ กว่าจะถึงกรุงเทพฯก็เช้า…” ข้าพเจ้าขยับนาฬิกาให้กระชับ มันบอกเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างดังภาพเขียนที่พริ้วไหว ขุนเขาและพงไพรเยือกเย็น บ้านเรือนและผู้คน ถูกแต้มแต่งสีสันด้วยปลายพู่กัน งดงามดั่งจิตรกรจากสรวงสวรรค์บันดาล
บันทึก…นึกถึง’รงค์ (ตอน 15)
มื้อเที่ยงในวันที่แดดร้อนจนเหงื่อท่วมจนน้ำแข็งในแก้วเปียกโต๊ะ น้ำย่อยเต้นระรัวจนพามือไปตักไข่ผัดแหนมในจานวงรี “ อยากรู้อะไรเกี่ยวกับลุง’รงค์ ถามพ่อพี่ได้เลยนะ” พี่แท่นปูพรมแดงให้ข้าพเจ้าเดิน พ่อ(เล็ก)ยิ้มในแววตาเป็นมิตรเชื้อเชิญให้ถาม “ เรื่องบ้าน เรื่องงานเขียน เรื่องต้นไม้ หรือว่า…เรื่องผู้หญิง? ” “ เอาเรื่องบ้านก่อนแล้วกันครับ ”
บันทึก…นึกถึง ’รงค์(ตอน 14)
“ ตอนนี้พี่นราอยู่ห้องไอซียู รอผ่าตัดซ้ำอีกครั้ง…” นรา วงษ์สวรรค์ – น้องชายคนแรกของ’รงค์ วงษ์สวรรค์ กลิ่นแห่งความสูญเสียเริ่มก่อตัวอีกครั้ง และเกิดขึ้นจริงในอีกไม่นานวันต่อมา พี่แท่นแจ้งข่าวร้ายลงใน Facebook : Lost 2 Uncle in 10 days – RIP
บันทึก…นึกถึง’รงค์ (ตอน 13)
23 มีนาคม 2552 : วันย้ายบ้านใหม่(ชั่วคราว)ของเจ้าแห่งปักษา’ษร ข้าพเจ้าผลักตัวเองมาอยู่หน้ากระจกพลางวักน้ำล้างหน้า นาฬิกาตะโกนบอกเวลา เคารพธงชาติ เสียงกรนแผ่วเบาบนเตียงจางหายไปพร้อมกับท่านอนตะแคง ใช้เวลา 30 นาทีก็พร้อม ก้าวออกจากห้อง 320
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 12)
กล้าไม้วางเรียงรายปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ให้เราสูดเข้าเต็มปอด แสงไฟระยิบกระพริบจากศาลาสหัส-หงส์ ในคืนสุดท้ายของการสวด โต๊ะลงทะเบียนและรับบริจาคเพื่อผู้ป่วยโรคไตยังมีผู้คนยืนอยู่หนาตา ภาพเขียนและภาพถ่ายเกาะแน่นบนบอร์ดไม้ทาสีขาว หนังสือหลากเล่มหยิบยืมจากห้องสมุดฟ้าฮ่ามให้เราได้ลอง(ยืน)อ่าน คนแน่นเต็มศาลาจนล้นออกมาข้างนอก เราเลือกนั่งอยู่ข้างนอกเพื่อรอรับชมการแสดงที่ถือว่าพิเศษสุดสำหรับส่ง ”พญาอินทรี”...ออกโบยบิน
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 11)
ม้ายังเคี้ยวเอื้องพลางชำเลืองมองผู้คนที่อาศัยร่มเงาของศาลาหลบร้อน สัตว์ตระกูล “ วัด” ที่เชี่ยวชาญการเอาตัวรอดในโลกโหดร้ายจับจองพื้นที่จนเต็ม 15 นาทีสำหรับการพักผ่อน...จบลงแล้ว เราทั้งสี่ขึ้นรถม้าที่จอดพร้อมตรงหน้า กีบทั้งสี่ขยับขึ้นลงเบาๆก่อนออกตัวเร็ววัดได้ 20 กิโลเมตร/ชั่วโมง
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 10)
แสงแดดส่องสาดผ่านม่านบางจนเราเร่าร้อน ไก่ตัวสุดท้ายหยุดขันเพื่อให้เจ้าของมันปาดน้ำตาบนคมมีด! ข้าพเจ้ายังเมาขี้ตาไม่สร่าง คนข้างกายยังเพลินอยู่ในภาพฝัน
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 9)
น้ำอุ่นๆไหลผ่านสองแก้มเป็นสายละลายความเศร้าให้จางลง แขกเหรื่อในชุดดำ-ขาว ยืนเรียบสงบในกังวานวังเวง ภาพที่เราเห็นจนชินตาสำหรับ ” งานศพ ” – ทุกที่ ทุกเวลา ทุกวัน ทุกคืน ทุกเดือน ทุกปี...จนถึง “ วันของเรา ” ข้าพเจ้านั่งมองจากพื้นพรมแดงด้วยอาการสำรวม’รมณ์ พี่แท่นตั้งใจจะแนะนำให้รู้จักกับป้าติ๋ม – สุมาลี ผู้หญิงที่เศร้าที่สุดในงาน แต่ด้วยภาระหนักอึ้งในการต้อนรับแขกผู้ใหญ่ ทำให้ทำได้เพียง “ สวัสดี ”
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 8)
หนังตาค่อยๆคลี่ออกช้าๆราวกับดอกไม้ยิ้มรับแสงตะวัน เข็มสั้นและเข็มยาวหมุนชี้ลงตรงกัน แสงสุดท้ายของวันลาลับตรงขอบฟ้าไกล จากสีส้มหม่นลงเป็นสีน้ำเงินผสมอัญชันผันเปลี่ยนเป็นสีนิล ข้าพเจ้ารับข่าวสารภายนอกห้องสี่เหลี่ยมจากจอตู้สี่เหลี่ยมหนาหนัก... “ สวัสดีครับ รายการขบวนการไร้พุงวันนี้ มีภารกิจ...” เสียงพิธีกรฟังคุ้นหู ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก “ ทอม” – ที่เคยรับงานหลายชิ้นให้กับบริษัทซูเปอร์จิ๋ว รายการนี้ผลิตให้กับ สสส.
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 7)
ความร้อนของแดดรีดเหงื่อออกมาจนชุ่มแผ่นหลัง “ น้ำ ” คือสิ่งที่เราต้องการ ใต้ร่มไม้ใหญ่ถูกจับจองด้วยเด็กๆที่รอขึ้นรถรับส่ง ร้านขายน้ำและอาหารยิ้มต้อนรับด้วยมิตรภาพของ ” น้ำเงิน “ รถหอบหิ้วพวกเราทุกคนไปยังส่วนที่เหลือภายในสวนสัตว์ อาคารหลังใหญ่กลางน้ำเป็นส่วนของสัตว์น้ำนานาพันธุ์ เราผ่านเลยไปลงตรงบ้านของสัตว์นำเข้าจากออสเตรเลีย
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 6)
สมุดบันทึกเล่มหนาปกสีครีมเปื้อนน้ำตาล หนาด้วยกระดาษปรู๊ฟนับร้อยแผ่น คือของที่ระลึกหลังจากเซ็นชื่อลงสมุดไว้อาลัย น้ำใจที่เอื้อเฟื้อจากฟรีฟอร์มสำนักพิมพ์จำนวน 1,500 เล่ม ช่วยให้หัวใจผู้รับชื่นฉ่ำแม้จะยืนกลางแดดแผดเผา เราเดินจากมาเพราะมีนัดกับสวนสัตว์เชียงใหม่....
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 5)
“ แล้วเราจะไปพักที่ไหนกันดีล่ะ? ” “ ก็จากที่ดูแผนที่ โรงแรมที่ใกล้วัดพระสิงห์ที่สุดคือโรงแรมวโรรส... ” ข้าพเจ้ารวบช้อนส้อมบนจานว่างเปล่าที่เคยมีข้าวผัดหมูร้อนๆเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว
บันทึก...นึกถึง'รงค์ (ตอน 4)
มือเล็กๆควานหาความอบอุ่นจากเรียวขาขาว... “ อย่าไปจับขาพี่เขา เดี๋ยวพี่ผู้ชายตีเอานะ ” ยายร้องปรามหลายชายมือซนแต่ไร้ผล เหตุผลที่ตามมาจากปากยายคือความว้าเหว่ขาดไออุ่นจากแม่ รอยยิ้มบนแววตาเปี่ยมสุขของตั้ม ทำให้หล่อนยิ้มเอ็นดู...........
บันทึก...นึกถึง’รงค์ (ตอน 3)
ความร้อนผ่าวกระทบใบหน้าอีกครั้ง ผู้คนขวักไขว่ฝ่าความร้อนนั้นไปตามหนทางของชีวิต บนถนนลูกรัง ถนนใครจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ มะลิ ดาวเรือง ลิลลี่ หรือทิวลิป? – บ้า!
บันทึก...นึกถึงรงค์ (ตอน 2)
แผนที่ในหัวกางออกช้าๆ… ข้าพเจ้าตื่นจากความฝันร้ายที่กลายเป็นจริงเมื่อตอน 10 โมงเช้า ความเมื่อยล้าเกาะอยู่บนแผ่นหลังและกล้ามเนื้อ สายตาพร่ามัวพร้อมขี้ตาที่ต้องแหกออกเพื่อต้อนรับเช้าวันใหม่! กิจวัตรยามเช้าเผาเวลาไป 30 นาที
บันทึก...นึกถึง'รงค์ (ตอน 1)
...ต้องขอขอบคุณ MYSPACE.COM ที่ช่วยย่อโลกให้แคบลงแค่ปลายนิ้ว Click เกิดจากความรักและเคารพในตัวตนและงานเขียนของพญาอินทรีแห่งสวนอักษร เป็นแรงดลใจให้ถ่ายทอดภาพการ์ตูนลงสีเรียบร้อย แล้วนำขึ้น Display Picture อวดสายตาชาวโลก พร้อมถ้อยคำ “ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์(หนุ่ม) ” โปรยไว้บนภาพ พัฒน์ pat sawangwong
1 - 16 of 16 Prev < 1 Next >