สวนทูนอิน 'รงค์ วงษ์สวรรค์

แด่หลานรักของสวนทูนอิน

จิรัฏฐ์ เฉลิมแสนยากร รู้จักเมื่อเกือบสิบปีก่อน มาร่วมประชุมแฟนหนังสือ'รงค์ วงษ์สวรรค์ในฐานะรักและติดตามอ่านผลงานมาตลอด เป็นเด็กนักเรียนใส่กางเกงขาสั้นคนเดียว ขณะที่คนอื่นเป็นผู้ใหญ่ ตอนแรกนึกว่าลูกใครตามพ่อมา เจ้าตัวนั่งเจียมเนื้อเจียมตัว มีคุณย่าตามมาส่ง นั่งโต๊ะห่างๆแบบให้เกียรติหลานเต็มที่ ยิ้มให้กำลังมาเป็นพักๆ

แม้จะรู้ว่าจิรัฏฐ์นิยมชมชอบในผลงานของ'รงค์ วงษ์สวรรค์ แต่ใครจะเชื่อว่าหนุ่มน้อยนุ่งกางเกงขาสั้นจะจริงจังกับคำพูดคืนนั้นที่ว่า ผมจะเป็นนักเขียนเหมือนอาให้ได้

แต่หนุ่มนักเรียนขาสั้นคนนี้ก็บุกไปจนพบ'รงค์ วงษ์สวรรค์ บนสวนทูนอิน (มีคุณย่าผู้แสนดีคอยสนับสนุนเต็มที่ ) เพื่อไปบอกว่าอาเป็นแรงบันดาลใจแก่เขามากเพียงใด และสัญญาว่าจะเขียนหนังสือต่อไป อาอวยชัยให้พร สั่งให้เขียนอย่าหยุด

และนับแต่นั้นจิรัฏฐ์เป็นหนึ่งในหลานรักที่อาเฝ้ามอง ให้กำลังใจ คอยอ่านงาน ทักท้วงติติง

งานสวดที่วัดเมื่อมีนาคม จิรัฏฐ์ช่วยงานทุกฝ่ายอย่างสงบ เงียบงัน ไม่มีใครรู้จัก

วันผ่านปีผ่าน จิรัฏฐ์ไม่เคยหายไปจากสายตา แฟนหนังสือของอาหลายคนห่างหาย วิกฤติเศรษฐกิจกระชากวงเสวนาเมื่อสิบปีก่อนของเรากระจัดกระจายพลัดพราก แต่เรายังพยายามติดต่อสื่อสารไปมาหาสู่กันเท่าที่แรงจะอำนวย ยังพูดคุยกันเรื่องหนังสือของอา หรือคนอื่น เท่าที่โอกาสและเวลาจะเอื้อ

หนุ่ยเวบมาสเตอร์ยังกัดฟันเดินหน้าเวบ www.tuneingarden.com ต่อไป แม้บางครั้งจะล้าแรงอย่างหนัก บางครั้งขึ้นมาถึงสวนทูนอินพร้อมใบหน้าเหนื่อย แต่ยืนยันผมยังไหวพี่ เดินหน้าทำเวบฯด้วยเงินทุนตัวเองต่อไป

ไม่เคยมีโอกาสกล่าวคำนี้เลย แต่พี่ขอบคุณมากนะหนุ่ย พี่ขอบคุณชะตากรรมที่ถีบเรามาเจอกัน
 
ตลอดเวลาที่พี่ๆถูกแรงเหวี่ยงไปมา และพยายามทรงกายรวมกันให้ได้ จิรัฎฐ์ไม่เคยหยุดเขียน เขียนทุกอย่าง เขียนทุกวัน เรื่องสั้นเรื่องแล้วเรื่องเล่า เขียนแล้วเก็บไว้อ่านเอง เขียนส่งมาให้อา'รงค์ วงษ์สวรรค์อ่าน ส่งไปยังหนังสือต่างๆ ส่งอีเมล์ให้พี่พ้องในกลุ่มคนอ่านหนังสืออาด้วยกัน วันไหนได้ลงในหนังสือหรือนิตยสาร จิรัฏฐ์แจ้งมาด้วยสุ้มเสียงยินดี

ปีแล้วปีเล่า จิรัฎฐ์ไม่เคยหยุด บางคนรอว่าเดี๋ยวมันก็เหนื่อยไปเอง

มีงานรวมเล่มกับนักเขียนอื่น มีผลงานได้รับรางวัลบ้าง การเรียนผ่านจากมัธยม เข้ามหาวิทยาลัย ทุกคนรับรู้และให้กำลังใจ จิรัฏฐ์เหมือนหลานตัวน้อย ที่เราไม่อาจทิ้งขว้าง ขณะเดียวกันความมุ่งมั่นทำให้พี่ๆน้าๆต้องอาย หลายคนที่ประกาศว่าใกล้ชิด ยังไม่เคยทำได้ขนาดนี้ บางคนไม่คิดแม้แต่จะทำ

ตัวหนังสือของจิรัฏฐ์เดินทางไปสวนทูนอินต่อเนื่อง เจ้าตัวอยู่ห่างอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว หายากในยุคที่ทุกคนเรียกร้องต่อโลก...LOOK AT ME!!!

ปลายปีที่แล้ว จิรัฎฐ์มีเรื่องทุกข์ใจ ทุกข์เดียวกับที่คนรักจะเป็นนักเขียนทุกคนต้องเจอ คือไม่อาจอยู่ได้ด้วยงานเขียน ครอบครัวเรียกร้องให้ออกจากเส้นทางนี้ไป งานสจ๊วตที่ไปสมัครไว้ก็ยังไม่มีวี่แววจะเรียกมา ฝันที่ว่าจะบินไกลแล้วเขียนเรื่องโลกกว้างไม่อาจเป็นจริง เสียงเรียกร้องกลายเป็นเสียงด่าทอ น้าๆพยายามช่วยเหลือเต็มที่ ดีที่จิรัฏฐ์เองก็มีผลงาน เลยได้งานทำในวงการหนังสือ

ไม่กี่นาทีนี้เอง จิรัฏฐ์แจ้งมาด้วยเสียงยินดี "น้าอ้อมครับ  มาแจ้งข่าวให้ทราบ ผมได้รางวัลชมเชยบทวิจารณ์วรรณกรรมกองทุน ม.ล.บุญเหลือ เทพยสุวรรณปีนี้ (ไม่มีคนได้รางวัลดีเด่นครับ) เขาแจ้งให้ไปรับรางวัลที่จุฬาฯ วันที่ 7 กุมภาฯ ปีหน้าครับ"

รู้แล้ว บอกเขาสั้นๆว่าดีใจด้วย บอกเขาว่าถ้าอา'รงค์อยู่ต้องสั่งฉลองใหญ่แน่ และรับปากว่าถึงอาไม่อยู่ เดี๋ยวพี่ๆน้าๆจัดการแทน

ส่วนที่อยู่ลึกๆในใจ ที่พูดไม่ได้ กลับมานั่งเขียนถึงเขาอยู่นี่ และรำลึกถึงอาไปพร้อมกัน

อาต้องดีใจแน่ๆ ที่เด็กแง๊วๆๆๆวันนั้น มันได้ดั่งใจ ไม่ลืมสัญญาแม้ว่าจะยากลำบาก แม้ว่าจะใช้เวลานานเหลือเกิน

ภาวนาขออาช่วย อย่าให้ชีวิตจิรัฏฐ์ต้องเจอแรงพิสูจน์บนเส้นทางนี้รุนแรงเกินไป

 

น้าอ้อม
กรรณิกา เพชรแก้ว
20 ธ.ค.52

ภาพโดย ธาตรี แสงมีอานุภาพ