ด้วยความคารวะ ข้าพเจ้าเคยหลง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เหมือนลูกกรอกจงรักยมบาล - หัวหน้าปิศาจ เหมือนวัยแตกพานแผ่พังพานร่านกำหนดัในแม่เล้า จนสายลมปลิดใบไม้ครั้งแล้วครั้งเล่า แดดเริงเร่งรสชรา ฝนชะเมือกม่านให้บางเบาเพื่อตัณหาราคะอื่นจะดาหน้ากันเข้ามายึดพื้นที่ได้กว้างขวางกว่าเก่า จากหลงก็กลายเป็นรัก มีความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจกระหนาบข้างที่สุดก็แปรเป็นเมตตาเต็มเปี่ยม

หนังสือ, เป็น ๑ ในศิลปวิทยาอันอหังการ ๑๘ ประการ รู้ถึงมันอยู่ด้วยมัน ชีวิตมันต้องยังให้ชีวิตอื่นริษยา มิใช่คร่ำครวญอุทธรณ์ฎีกาให้หมาสงสาร

และชีวิต 'รงค์ วงษ์สวรรค์ จำหลักมั่นคงอาชีพประพันธกรเพียงอย่างเดียวด้วยประการฉะนั้น

'รงค์ วงษ์สวรรค์ หรือ พี่ปุ๊ ของน้องๆ ก็เหมือน พี่แจ้ง คล้ายสีทอง, พี่แนบ โสตถิพันธุ์ และอื่นๆ อีกหลายพี่ ซึ่งมีชีวิตอยู่นานวันนานวัยเข้าก็ตกเป็นเหยื่อแห่งยุคสมัย โดยไม่รู้ความจริงว่า ในความสุจริต เปิดเผยตรงไปตรงมา แซมด้วยเมตตาและอารมณ์ขันเป็นนิตย์นั้น

ยุคสมัยก็เป็นเหยื่อของเราได้

งาน 'รงค์ วงษ์สวรรค์ สำเริง ซึ่งมีหนังสือเล่มนี้เป็นส่วนหนึ่งของงาน สำเร็จด้วยคนหลายคนหลายฝ่าย ที่ตระหนักในคุณของงานหนังสือ คุณของนักเขียน ของประพันธกร คุณของคนหนังสือพิมพ์ ที่ได้แผ้วถางทางาเดินไว้ในอดีตหมาดๆ โดยกาลเวลาเป็นตัวเชื่อมเพื่อสำแดงเรียกร้องอิสรเสรีให้แก่เพื่อนร่วมเกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกัน

โลกการประพันธ์เมืองไทย มี 'รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นเจ้าโลกเจ้าหนึ่งอยู่ด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย

ความยิ่งใหญ่ของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ได้ผ่านเงาทางตัวหนังสือทอดทับหัวใจนักอ่านอย่างชวนพิสมัย

ทศวรรษต่อทศวรรษ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ทำงานหนักต่อเนื่อง ไม่เปลี่ยนแปลง บางครั้งหรือหลายครั้ง ใช่แต่ปลูก, ขุด, ขูด หากนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่อย่าง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ก็ยังขอดน้ำตาเขียน

ไม่มีหลักประกันอะไรในแผ่นดินนี้ นอกจากความรักและความผูกพัน

มือเยาว์หลายๆ มือ ยังความสุขเย็นให้ผู้ยิ่งใหญ่ได้ ก็เหมือนขุนเขาเปิดโอกาสให้ขนนกกระยางสัมผัสรัก

ขอขอบคุณและคารวะ

ด้วยความหวังร่วมกันว่า โลกและโรคส่วนตัวของ พี่ปุ๊ จะทุเลาและสำเริงได้เต็มสูบตามอายุขัยอีกครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะสายเกินแก้ แย่เกินการ จนทุกผู้นามที่เกี่ยวข้อง จะมีแต่คำว่าเสียใจ

เพราะโรคปุ๊ทะโหลกนั้น ไม่เคยปรานีใคร
(ไอ้เอี้ยช้าง แม้จนวรรคสุดท้าย มึงก็ล่อพี่เขาจได้อีกไหมล่ะ)

* การเน้นตัวอักษร เน้นตามต้นฉบับเดิม

<<< กลับหน้าแรก