"วันนี้ของ' รงค์ วงษ์สวรรค์ "ใกล้หลุมศพเข้าไปอีกหลายก้าว"

ช่วงนี้มีข่าวว่า' รงค์ วงษ์สวรรค์ป่วย หลายคนก็เป็นห่วง โดยเฉพาะนักเขียนและนักอ่าน ข่าวที่ออกไปก็มีหลายกระแส หนักบ้างเบาบ้าง จึงอยากทราบจากปากเจ้าตัวเองว่าป่วยเป็นอะไรหนักหนาขนาดไหน?
           ก่อนอื่นก็ต้องฝากขอบใจไปถึงญาติน้ำหมึกทุกคนที่เมตตาจริง ๆ แล้วมันเป็นบทบาทที่เขียนเอาไว้อย่างนั้นคนเราเมื่ออายุมากก็ต้องพานพบความป่วยไข้เป็นธรรมดาของกุญแจซึ่งมีอายุการไข           คนแรกที่รู้เรื่องป่วยของเราคือ ณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร เมื่อกลับกรุงเทพฯ ก็ไปเล่าให้ใครต่อฟัง เราก็ซาบซึ้งกับเพื่อนหลายคนที่โทรศัพท์มาบ้างเขียนจดหมายมาบ้าง แสดงความเป็นห่วง
           แต่เราก็อธบายไม่ได่ว่าความเป็นห่วงนั้นมันมีน้ำหนักแค่ไหน ? แม้แต่ความป่วยไข้ของตัวเองก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันรู้แต่ว่ามันก้ใกล้หลุมฝังศพเข้าไปอีกหลายก้าว ขณะนี้ก็พยามเดินอย่างระมัดระวัง
           แพทย์บอกว่าเป็นไตวาย...ไตวายเรื้อรัง -chronic renal failure- ว่าอย่างนั้น นี่เป็นภาษาของแพทย์สากล ภาษาของชีวกโกมารภัจจ์ แพทย์ปริญญาทิศาปาโมกขืเรียกว่าอะไรไม่รุ้ ไอ้ก๋องไอ้อุ๊ยใจ๋บอกว่า เป็นโรคไตแหงเห่ว (HA-HA)
           ไตวายหมายความว่าไตไม่ทำหน้าที่ของไต--ไตเป็นขบถกับหัวใจโมแรนติค ! เมื่อเป็นอย่างนั้น ร่างกายเจ้าของไตก็ลำบากเหมือนรัฐบาลที่ซบหน้ากับกกขาเมียรัฐบาลเท่านั้น ไม่เงยหน้าหันมามองคน...คนชาวแม่มูล เรา ประชาชนก็ต้องลำบากลักษณะเดียวกันถ้าจะเปรียบเทียบ
           แต่รัฐบาลที่ทำอะไรทุกอย่างเพื่อผูกป้ายแขวนคอว่ากุเป็นรัฐบาลทว่าไม่ทำงานตามหน้าที่แอบอ้างว่าได้รับมอบหมาย รู้สึกว่าอาการป่วยไข้จะโหดร้ายกว่า ' รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นโรคไตวายเสียอีกโว้ย (HA-HA)ประชาชนนั้นปางตาย
           ขอบใจทุกคนที่เป็นห่วงอีกครั้ง แน่นอนที่สุด ' รงค์ วงษ์สวรรค์กำลังใกล้ความตายทุก ๆ ลมหายใจเพียงแต่ขณะนี้ประวิงไว้ให้ไปถึงจุดนั้นช้า ๆ หน่อย เพราะยังมีภาระที่ต้องทำอีกมาก จะต้องเขียนหนังสืออีกหลายเล่ม มีงานค้างงคาอยู่ในหัวใจ ด้วยความรับผิดชอบเสมือนว่าสัญญากับผู้อ่าน
           เหตุนี้ทำให้ยังไม่อยากตาย !

จากการป่วยไข้ ข้อห้ามหรือข้อแนะนำจากแพทย์อย่างไรบ้าง ?
           มีข้อห้ามมากกว่าศีล 227 ข้อในอาราม ชีวิตขลุกขลักยิ่งกว่านักบวชบางองคืที่ถกจีวรจิบไวน์ กินดินเนอร์เป็นวิกาลโภชนา โดยเฉพาะเรื่องการกิน จะต้องระมัดระวัง ต้องทำตามที่แพทย์สั่ง ทุกมื้อหรือแทบจะเรียกได้ว่าทุกคำข้าวที่เปิบเข้าไป ต้องฮัมเพลงเปิบข้าวทุกคราคำ ของ หงา คาราวาน
           การปรุงอาหารก้ต้องระวัง ต้องชั่งน้ำหนักเท่านี้เท่านั้นแกรม ต้องคอยดุแลไม่ให้มีรสโน้น รสนี้ รวมทั้งเกลือ เพราะทราบมาจากแพทย์ว่าต้องระวังแร่ธาตุต่าง ๆ ในร่างกายให้อยู่ในสภาพสมดุล โดยเพาะโปแตสซึ่งอาจหัวใจวายได้เฉียบพลัน - - โรคเดียวกับต้นลำไย
           ส้ม ขนุน ฟักทอง กินไม่ได้เลยก็วยโปแตสเซียมสูงมากถือว่า TABU ก็วางไว้หน้าดทรทัศน์เอาไว้ยัดปากรัฐมนตรีปากกว้าง (HA-HA)
           นึกถึงระบบชีวิตตอนนี้แล้วน่าขำ แม้แต่น้ำยังต้องระวังต้องกินน้ำเข้าไปให้เท่ากับที่เยี่ยวออกมา ต้องตวงให้เท่ากันทุกวันซึ่งมันเป็นเรื่องที่หลายคนอาจไม่พอใจแต่เราพยามทำใจให้มันเป็นเรื่องสนุกสนาน เป็นบทบาทใหม่ที่เขาเขียน Screenplay มาอย่างนี้ก็เล่นไป......
          ก็าซึ่งเป็นอาหารที่เราโปรดปรานมากที่สุด เป็นน้ำแห่งชีวิต aqua vitae ก็ถูกห้าม แต่ก็พยายามต่อรองกับหมอให้ดื่มไวน์ได้วันละแก้ว มันก็ทำให้ชีวิตเรามีชีวาขึ้นมา
           แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวกับอารมณ์นะ เราเป็นคนอารมณ์เบิกบานเสมอ มีคนเคยถามว่าเครียดไหม ? เราบอกว่าไม่เคยเครียด ไม่รู้จะเครียดไปทำไม เป็นคนไม่ชอบความเครียดชอบคลายscrew
           ถามว่านอนหลับไหม? หลับง่ายมาก แม้จะมีสถาณการณ์เลวร้ายเกิดขึ้นกับชีวิตอย่างไร? หัวถึงหมอนหลับใน 2 ถ้ารัฐบาลโดนเตะออกจากทำเนียบหลับใน 2 วินาฑี (HA-HA)

คิดไหมว่าสถาณการณ์ที่เผชิญอยู่ในทุกวันนี้เป็นผลพวงมาจากอดีต
           แน่นอนที่สุด !

รู้สึกเสียใจไหม
           ทำไมจะต้องเสียใจ never regret เราไม่เคยเสียใจเพราะสิ่งที่กระทำไปทุกอย่าง เรายืนยันเสมอว่าจะไม่เสียใจภายหลัง หมายความว่า การะกระทำทุกอย่าง บทบาททุกบทบาทที่มีเราทำไปด้วยความเต็มใจ ด้วยการตัดสินใจแล้ว ไตร่ตรองแล้วอย่างรอบคอบฉะนั้นจะไม่มีการเสียใจ
           แน่นอน ในชีวิตคน ๆ หนึ่งมันก้จะมีสิ่งที่ทำผิดพลาดอยู่ไม่ใช่น้อย แต่เราก็พยามทำจิตใจให้สงบ รายรื่น อย่างน้อยต้องแก้ปัญหาต้าง ๆ ที่เกิดขึ้น ให้ความเสียใจมันหายไป
           เราเป็นคนไม่มีความเสียใจ ไม่มีความอาฆาต...

หากย้อนเวลากลับได้ ยังยืนยันที่จะทำแบบเดิม ?
           ยังยืนยัน...เหมือนเรามีความรักกับผู้หญิงแล้วต้องเลิกร้างกันเราต้องหลีกเลี่ยงความรักที่เกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ ? ไม่เห็นจำเป็นไปเปลี่ยนทำไมมันอาจเป็น good memory เป็นความทรงจำที่ดี แน่นอนถึงจะมีความเสียใจอยู่ในนั้นบ้าง
           ถ้าถาม ' รงค์ วงษ์สวรรค์ว่าเคยทำความผิดอะไรเอาไว้บ้าง ก็คงเป็นความผิดด้านนี้แหละมากที่สุด คือค่อนข้างจะเป็นคนซึ่ง....ก็เรียกตัวเองว่า "ไอ้ดอกทอง"น่ะ ฉะนั้นคงไม่ต้องอธิบายอะไรมากกว่านี้--คลื่นใส้

ช่วงป่วยกับไม่ป่วย กิจวัตรประจำวันแตกต่างกันอย่างไรบ้าง?
           ไม่แตกต่างนอกจากเรื่องอาหาร ต้องกินตามที่ภรรยาทำให้อย่างไม่สามารถจะคัดค้านได้ เพราะภรรยาก็รับคำสั่งมาจากแพทย์
           เรื่องงาน ทำตามปรกติ คนส่วนมากคิดว่าเราชอบกินเหล้าซึ่งชอบจริงชอบมากกว่าน้ำค้างและน้ำมนต์ แต่เราต้องแยกเวลากินเหล้ากับเวลาทำงานให้ชัดเจน ขอชี้แจงว่าไม่เคยกินเหล้าพลางเขียนหนังสือไปพลาง
           ในเวลากว่า 40 ปีของการเป็นนักเขียน เขียนหนังสือมาเกือบ 100 เล่ม จำเป็นต้องรักษามารยาทกับตัวเองมาก ผู้ชายคนนี้ drink like a fish but stay sober like a judge คงไม่ใช่โรคพิษสุราเรื้อรังแน่
           แต่การเป็นไตวาย มันก็ทำให้เหนื่อย ซึ่งทำให้ชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงไปบ้างอย่างแน่นอน บางทีมันเหนื่อยจนไม่สามารถแม้แต่จะเอื้อมมือไปหยิบดินสอ เหนื่อยเหลือเกิน แต่ทางด้านจิตใจสบาย
           ถ้าถามว่าทำไมจิตใจไม่เปลี่ยนแปลง ? ก็เพราะรู้อยู่แล้ว่าตัวเองต้องทำอะไร และไม่ทำอะไร เมื่อมันแน่วแน่อยู่แล้ว ก็ไม่มีปัญหา ไม่ต้องตัดพ้อ ไม่ต้องไปร้องไห้กับต้นไม้ ไม่จำเป็นต้องไปตะโกนบอกนกว่ากูป่วย หรือไปคร่ำครวญกับปลาในบ่อ เราก็ทำอะไรไปตามปรกติ
           และปรกติก็จะไม่บอกใครว่าป่วย นอกจากบังเอิญเขารู้ ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาล ช่วงปี 41-42 ไปแทบทุกสองเดือน คนที่รู้ก็มีเพียงเพื่อนสนิทบางคนที่ฝากชีวิตกันไว้ อีกคนคือภรรยา ลูกเรียนปริญญาโท ที่เท็กซัสก็ไม่บอก แม้แต่แม่อายุ 90 กว่าแล้วยิ่งไม่บอกใหญ่ เพราะไม่อยากให้ไม่สบายใจ
           เพื่อนก็ไม่บอก เว้นแต่ว่ารู้โดยบังเอิญ อย่างกรณีณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร เขามาแอ่วเชียงใหม่ แล้วก็รู้โดยบังเอิญ

หมายความว่าถ้าณัฐกานต์ไม่เอาข่าวไปบอกต่อ เรื่องนี้ก็จะไม่กระจายไปกว้างอย่างที่เป็นอยู่ ?
           ก็คงไม่มีใครรู้ แต่มันก็ไม่ใช่ความผิด เป็นความน่ารักของณัฐกานต์ ที่แสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างจริงใจ เพราะคนเราสิ่งที่จะยืนยังความเป็นเพื่อน เป็นญาติน้ำหมึกกัน ก็ด้วยความห่วงใยในกันและกันที่แหละ-ว่าไหม?
           เราเคยพูดเสมอว่า คนเราต้องคิดถึงคนอื่นให้มากกว่าคิดถึงตัวเองให้น้อยกว่าคิดถึงคนอื่น บางทีสังคมมันจะน่าอยู่มากกว่านี้ โดยเฉพาะในสังคมแคบ ๆ สังคมของนักเขียน
           จำนวนนักเขียนในเมืองไทยไม่มีเปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับจำนวนประชากร 60 กว่าล้าน ฉะนั้นสังคมนี้ควรอยู่กันอย่างราบรื่น ควรแลกเปลี่ยนทัศนะ ถกเถียงกันบนพื้นฐานความเป็นเพื่อน เป็นญาติมากกว่าเอาชนะคะคานกันอย่างกราดเกรี้ยว ซึ่งไม่สร้างผลดีกับใครเลย และไม่ให้ผลตอบแทนที่ดีแก่ผู้อ่าน เพราะเขาไม่ได้รู้เรื่องเหล่านี้ด้วย
           ถ้าจะเถียงกันเถียงกันในแง่หลักวิชาการ แง่ปรัชญาชีวิต ซึ่งเถียงกันได้อย่างเข้มข้น ทุกคนไม่มีความเห็นตรงกันหรอก อย่างที่คนโบราณเขาเปรียบไว้ แม้แต่นิ้วมือก็ยาวไม่เท่ากัน ใช่ไหมล่ะ? ได้ดุ้นอะไรที่แขวนไว้ในพวงแคลิเบอร์ก็ต่างขนาดกัน (HA-HA)