เช้า, ก่อนลมเย็นปลายหนาวถูกแดดรอน
           มลังเมลืองของยอดดอยสุเทพในม่านหมอกปรากฏเด่นชัดขึ้นเบื้องหน้า ในระหว่างทางที่ข้าพเจ้า และ ‘ฮัว-อารยา’ เพื่อนรักแต่ครั้งเยาว์วัย สาวใต้ผู้ผันตัวเองมาเป็นเจ้าของร้านหนังสือเช่า ‘ปั๊กกะตืน’ ในซอยวัดอุโมงค์ และอาสาเป็นสารถีจำเป็นยามนี้-กำลังเดินทางไปยังจุดนัดหมาย
           ‘กิตติ กาญจนสถิตย์’ หรือขาร็อครู้จักกันดีในนาม ‘กิตติ กีตาร์ปืน’ กำลังรอเราอยู่ที่ โรงแรมอิมพีเรียล แม่ปิง เชียงใหม่
           วันนี้, ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๗ กิตติ กีตาร์ปืน มีคิวแสดงคอนเสิร์ตในงาน ‘เชียงใหม่ มาดิกราส์ ครั้งที่ ๓’ ร่วมกับ แหลม มอริสัน และมอริสันแบนด์ และข้าพเจ้า, ขออนุญาตติดตามเขา ‘เสมือนเงาปืน’ ในแทบทุกที่หลังจากได้สัมภาษณ์กันมาหลายครั้ง เนื่องจากอยู่ระหว่างการเก็บข้อมูลเพื่อเขียนหนังสือบันทึกตำนานร็อคเกอร์เมืองไทย ตั้งแต่ยุค จี.ไอ. ถึงปัจจุบันสมัยในชื่อ
           ‘บุปผาในตีตกาลร็อค กิตติ กีตาร์ปืน’
           หลังพบ พูดคุย พร้อมละเลียดอารมณ์ด้วยกาแฟหลายแก้วในโรงแรมหรูโอ่อ่า กิตติ กีตาร์ปืน เอ่ยวาจาว่ายังพอมีเวลาเพราะกว่าจะขึ้นเวทีก็มืดค่ำดึกดื่น จึงอยากไปคาวระพญาอินทรี ‘’รงค์ วงษ์สวรรค์’ ณ สวนทูนอิน
           ไม่นานเวลาต่อมา คณะของเราอันประกอบด้วย กิตติ กีตาร์ปืน ฮัว-อารยา และข้าพเจ้า จึงเดินทางไปดอยโป่งแยง หลังโทรศัพท์แจ้งกำหนดการขอเยี่ยมโดยมารยาทเป็นการล่วงหน้า
           “เฮ้ย กิตติ สบายดี ไม่พบกันมาตั้ง ๓๐ ปี”
           ทักทายคำแรกขณะนั่งทอดอารมณ์บนโต๊ะในห้องทำงาน และสีใสของสายส่งออกซิเจนยังระโยงยางข้างตัวก่อนไปสิ้นสุดที่ปลายจมูก
           มีเพียงสายออกซิเจนที่ทำให้ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ดูเหมือนคนป่วย แต่หัวใจยังเข้มแข็ง ใบหน้าสมบูรณ์สุขกว่าคราครั้งก่อนที่ข้าพเจ้ามีโอกาสเข้าเยี่ยมคารวะ โดยมีศรีภริยานั่งเคียงข้างคอยดูแลตลอด เช่นเดียวกับ ‘ญาติน้ำหมึก’ ที่แม้อยู่ไกลแค่ไหนก็ส่งกำลังใจให้เสมอนับตั้งแต่รู้ว่าความป่วยไข้กำลังคุมคามและยื้อยุดชีวิตของพญาอินทรีแห่งฟ้าอักษร
           วาระนี้ข้าพเจ้าและเพื่อนรัก มีโอกาสดีได้ฟังเรื่องราวครั้งอดีตสมัยจากการพูดคุยกันหลายๆ เรื่องระหว่างคู่สนทนา ‘พญาอินทรี’ และ ‘กีตาร์ปืน’
           ความทรงจำของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ จำหลักแม่นในทุกเรื่องราว และเป็นคนทันกาลสมัยเสมอในทุกเหตุการณ์และทุกปรากฏการณ์ของสังคม สมดังที่ ‘แจ๊สสยาม’ นักกำกับหนังลือชื่อจาก ‘คนทรงเจ้า’ ที่เพิ่งขึ้นดอยมาเยี่ยมเยียนก่อนหน้าคณะเราเพียงไม่กี่วันเล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า
           “พี่ปุ๊คุยได้ทุกเรื่อง ดีทั้งความรู้และเกาะติดทุกข่าวสาร แม้กระทั่งผมแสดงละครพี่ปุ๊ยังรู้เลยทั้งที่ตัวแกอยู่บนดอย ไปเยี่ยมพี่ปุ๊ทุกครั้งก็ได้ข้อมูลความรู้หรือปรัชญาใหม่ๆ มาแทบทุกครั้ง”
           (ทราบต่อมาด้วยความชื่นใจว่า ต้นฉบับ “แสงเงา...หลังแผ่นฟิล์มแจ๊สสยาม” ที่ข้าพเจ้าเขียนและ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ร่ายคำนิยมให้แจ๊สสยามด้วยมิตรภาพอันเก่าแก่-ยาวนาน ยังคงวางอยู่บนโต๊ะทำงาน)
           อัธยาศัยความเป็นกันเองและความห่วงใยน้องๆ รุ่นลูกรุ่นหลานของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ นั้นดีเยี่ยมไม่เคยเปลี่ยน เท่าที่ได้รับรู้มายาวนานและได้สัมผัสโดยตรงเป็นหลายครั้ง
           จำได้ว่าครั้งที่ข้าพเจ้าเดินทางไปกับ ‘แคน สังคีต’ นักเขียน/นักแปลชื่อดัง พร้อมกับพี่นักข่าวผู้จัดการ และนักเขียน/คอลัมนิสต์อิสระอีกคนหนึ่ง ‘ชรินทร์ แช่มสาคร’ และค้างแรมรับลมหนาวบนเรือนรับรองอยู่บนดอยโป่งแยงด้วยกันเมื่อปีใหม่ค่อนปีมาแล้ว พี่นักข่าว (ดัน) ไปเรียกคุณ ’รงค์ ว่า ‘ท่าน’
           คำสบถหลุดจากปากทันที พร้อมคำพูด “....เราเหมือนพี่น้องวงการเดียวกัน เรียกอาหรือเรียกพี่เรียกน้องกันก็พอ คำว่าท่งว่าท่านไว้ใช้กับพวกนักการเมืองโน่น-...”
           ????
           พบปะกันครานี้ กิตติ กีตาร์ปืน สนทนาความหลังค่อนข้างนานและลึกในประสบการณ์เดียวกันที่เคยพบพาน คุยกันจนถึงสมัย ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ยังเป็นเพียงนักข่าวสะพายย่ามลุยทำสารคดีข่าวไปจนถึงสัตหีบ-ตาคลีด้วยมอตโต้ “เรามีเพียงปากกาและปืนกระบอกเดียว ขณะลุยไปในดงนักเลง” โดยสมัยนั้นมีหนุ่มน้อยละอ่อนนาม ‘สุรชัย จันทิมาธร’ เดินตามต้อยๆ ขณะยังไม่รู้คอร์ดกีตาร์ด้วยซ้ำ ก่อนจะโด่งดังภายหลังเป็น ‘หงา คาราวาน ณ สามช่า’ ส่วน กิตติ กีตาร์ปืน สมัยนั้นเล่นกีตาร์ขับกล่อม จี.ไอ. อยู่ที่ร้านแม็กซ์เวลพลัม กม.๑๐ สัตหีบ เจ้าของกิจการคือ ทิม ยัง พ่อของ ‘ทา ทา ยัง’ ณ วันนี้ที่กำลังโด่งดังบนเส้นทางแห่งการโก อินเตอร์
           “เขียนเรื่องตำนานร็อคเมืองไทยก็ดี เป็นเรื่องน่าสนใจ เราเคยเขียนหนังสือเรื่อง “สัตหีบ : ยังไม่มีลาก่อน” และ “ตาคลี : น้ำตาไม่มีเสียงร้องไห้” ลองไปหาอ่านดู เผื่อจะเอามาเป็นข้อมูลเขียนประกอบได้” ’รงค์ วงษ์สวรรค์ แนะนำด้วยเมตตาเมื่อทราบว่าข้าพเจ้ากำลังจะเขียนหนังสือบันทึกเรื่องราวเกี่ยวกับวงการเพลงเมืองไทยตั้งแต่สมัย จี.ไอ. ในสงครามเวียดนาม พร้อมกับคำแนะนำอันมีประโยชน์อีกหลายหลาก
           ใกล้เวลา ๑๔.๐๐ นาฬิกาซึ่งเป็นเวลาพักผ่อนประจำของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ คณะของเราเตรียมตัวลา แต่ก่อนจาก กิตติ กีตาร์ปืน ขอชักภาพร่วมกับพญาอินทรีไว้เป็นที่ระลึก และ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ซึ่งจะเป็นประธานเปิดตัวงานแสดงภาพเขียนของน้าหว่อง-มงคล อุทก และผองเพื่อน ที่ร้าน Take Off แถวกาดสวนแก้วเมืองเชียงใหม่ในค่ำคืนของวันถัดไป ยังได้เชื้อเชิญคณะของเราให้ไปร่วมงานด้วย
           “มาแล้วมานอนพักที่นี่ซิ แต่โทร.มาก่อนสัก ๒-๓ วัน จะได้เตรียมตัว”
           อีกครั้งที่ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ให้โอกาสรุ่นลูกหลานที่เอ่ยวาจาว่าอาจรบกวนขอสัมภาษณ์พิเศษเกี่ยวกับวงการดนตรี เพราะทราบกันดีว่า ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ใช้ชีวิตช่วงบุปผาชนเบ่งบานอยู่ในซานฟรานซิสโกยุค ’๖๐ กระทั่งมีผลงานเขียนหลากเล่ม ไม่ว่าจะเป็นใต้ถุนป่าคอนกรีท, หลงกลิ่นกัญชา และ ฯลฯ
           ระหว่างเดินทางกลับจากสวนทูนอิน คำ “ขุนเขา-พญาอินทรี และกีตาร์ปืน” ดูเหมือนจะส่งเสียงอึงอลอยู่ในใจตลอด
           ทุกคำมีความหมาย ทุกความมีนัยสำคัญ...
           ๓๐ กว่าปีที่คนทั้งคู่ไม่ได้พานพบ แต่เมื่อเจอกันบรรยากาศช่างขลึมขลังนัก
           และ, แน่นอน นอกจากข้อมูลมากมายจาก ’รงค์ วงษ์สวรรค์ อันเกี่ยวแก่วงการดนตรีแล้วบรรยากาศเช่นนี้ย่อมต้องถูกบันทึกอยู่ในหนังสือ “บุปผาในคีตกาลร็อค-กิตติ กีตาร์ปืน” ซึ่งเตรียมเปิดตัวในอีกไม่นานวัน
           ขาร็อค คอเฮฟวี่ พลาดไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง

           ชุมศักดิ์ นรารัตน์วงศ์ บันทึก

           (คุณชุมศักดิ์ นรารัตน์วงศ์ เดินทางไปเยี่ยมคาวระ ‘พญาอินทรีแห่งฟ้าอักษร’ เมื่อวันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๗ ที่ผ่านมา)