แม่   ข้าพเจ้าเป็นลูกคนโตของพ่อ ผู้มีความจำเป็นต้องระเหระหนอยู่ตลอดเวลา ในฐานะทำงานฝ่ายช่างให้กับกรมชลประทาน และแม้ในขณะนี้ พ่อก็ยังอยู่ในป่า - ตามวิถีของชีวิตที่ใครไม่อาจปฏิเสธมันได้ พ่ออยู่ในป่ามากกว่าอยู่ในเมือง จนป่าเปลี่ยนเป็นถิ่นชนบทที่มองเห็นความเจริญแซมเข้ามาบ้าง แล้วพ่อก็ร่นต่อไปในป่าอื่นอีกตามหน้าที่ หรือน่าจะเรียกว่ามันเป็นภาระ มันเป็นทั้งอดีตและปัจจุบันของคนที่ยื่นแขนและโยนหัวใจให้กับการทำงาน และเคร่งเครียดจนไม่มีเวลารำพึงถึงอนาคตง โพธารามและคลองตาคต ณ สองแห่งหนนั้น ข้าพเจ้ายังไม่ได้รับอนุญาตให้ลืมตามองโลก
	จนเมื่อพ่อไปทำงานที่คลองมะขามเฒ่า ชัยนาท ข้าพเจ้าออกที่นั่น ด้วยฝีมือประณีตของหมอตำแยระดับตำบล ตัดสายสะดือให้ด้วยผิวไม้รวกอย่างชำนาญจริง (เพราะก้มมองทีไรก็เห็นมันสวยดี ไม่มีตำหนิ และไม่จุ่นเหมือนของเพื่อนบางคน) อาบน้ำให้จนตัวเกลี้ยง แล้วเอาลงนอนในกระด้ง พ่อนั่งเฝ้าทั้งคืนกลัวมดมันจะตอมกิน ดูเหมือนข้าพเจ้าจะสอนเดินที่นั่น จำไม่ได้แน่นอนเพราะยังไม่มีความจำ แล้วต่อมาพ่อไปทำงานที่สามชุก สุพรรณบุรีข้าพเจ้าวิ่งได้แล้วและชอบขี่หมาเที่ยวเล่นไปตามใต้ถุนบ้าน ก่อนจะมีจักรยานสามล้อสีแดงเป็นพาหนะ อ่านหนังสือได้ที่นั่นแต่ยังเขียนไม่เป็น เคยเห็นผู้ใหญ่แก้ผ้าก็ที่นั่นเหมือนกัน เขาเป็นคนบ้าผู้มีเสรีภาพในการเดินเปลือยกายผ่านโรงพักหรือเข้าไปหาอะไรกินในตลาด ข้าพเจ้าเรียนรู้และทะลึ่งจำอะไรที่บางคนเห็นว่าไม่เป็นสาระได้มากมายที่สามชุก และพออายุห้าขวบก็ถูกส่งไปเรียนชั้นประถม 1ง โพธารามและอยู่กับยาย ชีวิตที่ข้าพเจ้าห่างเหินกับพ่อ (แม่)มากจะเห็นหน้ากันได้ก็เมื่อคราวโรงเรียนปิดภาคเท่านั้น พ่อไปทำงานที่บางบัวทองและที่นั่นข้าพเจ้าเริ่มรู้สึกอิจฉาผู้ชายที่มีสิว พ่อไปทำงานที่คลองบ้านแหลม - ไม้ตรา - พระยาบันลือ - บางไทร - บางปลาร้า และอีกหลายแห่งหน การเยี่ยมเยียนและการได้ติดตามไปเที่ยวในหลายวาระในเกลียวอดีตนั้น สอนให้ข้าพเจ้ารู้จักชนบทรักชนบทและผู้คน

Tune in Garden.com 2003-2007All rights reserved. Create and powered by Tune-in People รงค์ วงษ์สวรรค์ , นักเขียนไทย , วรรณกรรมไทย , ศิลปินแห่งชาติ , นักประพันธ์ , นักหนังสือพิมพ์ , นักเขียน , Rong Wongsawan , Thai writer , author , writer , literature , artist , e-book , cyber book , autobiography , biography