และอีกย่อหน้าหนึ่ง ผม (อาจินต์) ได้เขียนว่า
"ชายร่างใหญ่หนวดดก ในสมองมีไฟพะเนียงแห่งความคิด มันคงจะพลุกพล่านพิลึกละ ข้างในสมองของเขานั้น ตลอดเวลาในชีวิตของเขา ตั้งแต่เริ่มเข้ามาในวงการเขียน เขาคิดค้น สืบเสาะ ศึกษา บุกเบิก คิด เขียนไอ้โน่นไอ้นี่ ทำไอ้โน่นไอ้นี่
ฝืมือของเขาในการทำภาพชุดและเขียนเรืองประกอบภาพ เป็นฝืมือชั้นเยี่ยม เยี่ยมจน "โรงเรียนการประชาสัมพันธ์" (ของกรมประชาสัมพันธ์) เชิญเขาไปเป็นวิทยากรบรรยาย "วิชาการเขียนคำบรรยายภาพ" และ "วิชาการเขียนสารคดี" เป็นหลักสูตรหลายชั่วโมง
และผมได้เขียนว่า
"การทำงานและตรวจงานของเขา เป็นการทำงานที่มีศักดิ์ศรี เอาจริงเอาจัง เขาจะนั่งโต๊ะ สูบบุหรี่ กินเหล้าบางๆ เปิดบันทึกดูรูปที่เขาถ่ายมาจากอเมริกา ครั้นแล้วกระดาษเปล่าที่เขาตัดไว้ได้ขนาดก็ถูกรีดออกมา ดินสอ หรือปากกาของเขาจะเริ่มทำงาน...
ชายหนวดดกร่างใหญ่คนนี้จะนั่งหลังตรง ก้มหน้าก้มตาเขียน ทุกส่วนของร่างกายไม่มีที่ใดกระดิก นอกจากมือซึ่งเคลื่อนไป สมองกับหัวใจที่เต้นเรื่อยไป”
นี่เป็นภาพโคลสอัพ ที่ผมเห็นเขาตรวจต้นฉบับเรื่อง ใต้ถุนป่าคอนกรีท (ของเขา) ก่อนส่งโรงพิมพ์ เพื่อให้สำนักพิมพ์ "โอเลี้ยง ๕ แก้ว" (ของผม) สั่งพิมพ์พ็อกเก็ตบุ๊กจำนวนหนึ่งหมื่นเล่ม ในการพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๑๑ (แล้วต้องพิมพ์ครั้งที่ ๒ เมื่อมิถุนายน ๒๕๑๑ นั้นเอง จำนวน ๕,๐๐๐ เล่ม และพิมพ์ครั้งที่ ๓ เมื่อมิถุนายน ๒๕๑๒ อีก ๒,๐๐๐ เล่ม น่าภูมิใจนัก ในการ "บูม" ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ร่วมกับการ "บูม" ของสำนักพิมพ์ "โอเลี้ยง ๕ แก้ว"” เมื่อ ๒๘ ปีมาแล้ว)

สิ่งที่เขาไม่เคยเขียนไว้ แต่เขาบอกผมด้วยวาจาว่า
"ผู้อ่านของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ ต้องได้รับการบำเรออย่าสูงสุด"
นี่มันแสดงความจริงใจของเขาที่จะสร้างงานเพื่อให้คุ้มค่า คุ้มเวลา คุ้มเงิน ที่ผู้อ่านจะควักกระเป๋าเพื่อ ’รงค์ วงษ์สวรรค์
เมื่อ ๒-๓ ปีก่อน เขาฉลองอายุครบ ๖๐ ปี ที่เชียงใหม่ ผมไม่ได้ไปร่วมงานด้วยตัวตนของผม...
แต่ผมได้ส่งลายมือของผม อัดแผ่นไม้ให้เป็นกิจจะลักษณะ ส่งทางพัสดุไปรษณีย์ ไปยังบ้านของเขาที่เชียงใหม่
ผมเขียนว่า
"ใน ๑๐๐ ปี มี ’รงค์ วงษ์สวรรค์คนเดียว"
นี่แหละเป็นคำสั้นๆ แต่มันออกมาจากหัวใจของผม
และนี่คือบทความสั้นๆ ที่ผมเขียนให้แก่เขาในวาระนี้