สาครนั่งแยงเถ้าในกล้องยาเส้นอยู่บนโต๊ะกินข้าว ขณะนี้เวลาสามทุ่มแล้ว เขากำลังวางแผนการอะไรอยู่ในใจ จะเริ่มต้นที่ตรงไหนดีนะ - เขาครุ่นคิด - แต่ถึงจะยังไง คืนนี้ก็ต้องบอกหล่อนให้จนได้บอกหล่อนว่า
       (จุไร ! เธอรู้หรือเปล่า ผมได้เสียกับอุทุมพรมาตั้งเดือนกว่าเข้าไปแล้ว)
       ถ้าจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างนี้หล่อนจะว่ายังไงนะ ? จุไรกำลังนั่งเย็บกระดุมคอ เสื้อเชิ้ตอยู่บนเก้าอี้นวมเตี้ยๆ แบบสมัยนิยม ใกล้ ๆ กับตู้วิทยุ        หล่อนเเปิดเพลงฟังเบาๆ ท่าทางกำลังสบาย...เหมือนคนที่ท่องเที่ยวไปกับอารมณ์
       จุไรก็กำลังคืดอะไรอยู่เหมือนกัน
       (ทำไมคุณจึงเคร่งขรึมจนดิฉันสังเกตเห็น คุณเคยอารมณ์แจ่มใสมากหลังอาหารค่ำ และบรั่นดีอีกสองแก้วไม่ใช่หรือคะ?)
       แต่หล่อนก็ไม่ได้พูดออกมา
       สาครก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี
       (คุณคงไม่ยกโทษให้ผมแน่ๆ ที่ผมทำรุ่มร่ามกับอุทุมพร)
       ถ้าพูดออกไปอย่างนี้ จุไรคงร้องไห้ แล้วก็หน้าซีดจะเป็นลม
       (แน่นอน! ดิฉันอยากตบหน้าคุณสักฉาดด้วยซ้ำไปคุณช่างทำได้ลงคอ)
       ผู้หญิงคนนี้คงจะปากแข็งตามเคย
       (เรื่องมันก็แล้วไปแล้ว ผมเองก็คาดไม่ถึง ตอนนั้นผมเปล่าเปลี่ยวใจเหลือเกิน คุณผ่าตัดอยู่ในโรงพยาบาลเกือบสี่เดือนเชียวนะ ?)
       (...เป็นความผิดของดิฉันอีกซี !) หล่อนคงจะแหวเข้าใส่
       เขาจะต้องทอดเสียงให้เนิบลงไปอีก ทำเป็นมองวิงวอนหล่อนสักนิด แล้วก็รีบเบนตาลงต่ำ หยุดนิ่งสักครึ่งอึดใจ แล้วค่อยพูดขึ้นมาใหม่
       (ผมกำลังอ้อนวอนขอให้คุณยกโทษ จุไร ! ผมยังรักคุณอยู่เสมอ)
       (คุณจึงได้ตอบแทนดิฉันอย่างสาสม - ยังงั้นใช่ไหม?)
       (ได้โปรดเถิด...)
       (สาคร!)
       (คุณจะโขกสับอย่างไรผมก็ยอม)
       (อุทุมพรน่ะ น้องในไส้ของดิฉันทีเดียวนะ คุณยังทำได้)
       (ผมผิดไปแล้ว)
       (คุณคิดไม่ผิดดอก ดิฉันต่างหาก ดิฉันทอดทิ้งคุณ)
       ตอนนี้จุไรคงจะเชิดหน้าขึ้นหัวเราะเยาะหยัน
       เขาจะยกมือขึ้นอุดหู เพราะทนฟังไม่ได้
       หล่อนพูดต่อไป (..คุณแม่จะว่ายังไงบ้าง แต่นั่นก็ช่างเถอะ ดิฉันเองต่างหากเล่า ดิฉันจะมองหน้านังน้องสาวใจแตกคนนี้ได้ยังไง คุณลองเอาฝ่าเท้าตรองดูซิ)
       (อุทุมพรพร้อมที่จะยอมรับผิดทุกอย่าง)
       (..แปลว่านังเด็กคนนี้รักคุณ นังเด็กหัวขะโมย ฉกชิงกระทั่งควรมรักของพี่สาว)
       (ผมเองต่างหาก จุไร! ผมเองที่จุดไฟให้ติดขึ้นมา อุทุมพรเพียงแต่..เอ้อ..เพียงแต่)
       (เลวชาติทั้งสองคน!)
       * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

       สาครยัดยาเส้นลงในกล้อง ใช้หัวแม่มือกดให้แน่นกำลังพอดี แล้วจุดไม้ขีด เขามองจุไรอย่างเกรงเนื้อเกรงใจ ใบหน้าเรียบเย็นของผู้หญิงทุกคนทำความอร้าอร่ามให้แก่จิตใจของผู้ชายเจ้าชู้
       หล่อนวางมือจากเสื้อเชิ๊ต เหยียดแขนไปข้างหน้า เป็นการคลี่คลายความเมื่อยล้า
       (ผมจะของร้องให้คุณฟังอะไรสักนิดได้ไหม)
       (ดิฉันกำลังฟังอยู่แล้ว) หล่อนชอบพูดอย่างนี้ พลางยิ้มแย้มบนใบหน้า
       (คืนวันหนึ่งที่อากาศเย็นเยียบ เดือนหงายอย่างคืนนี้ เพลงจากวิทยุก็เพราะเหมือนเดี๋ยวนี้ อุทุมพรกำลังหลับสนิท ผมได้ไปเคาะประตูห้องของเธอ..)
       (ลูนาติค!) จุไรคงยิ้มอ่อนหวาน
       (ก็ไม่เชิงไปเสียทีเดียว) เขาพยายามจะสกดเสียงตัวเองไม่ให้สั่น (..ผมกำลังเหงาจบอกไม่ถูกน่ะ)
       (ยายอุทุมพรแกไม่เปิ๊วเอาหรอกหรือ อยู่ๆ คุณก็เกิดคลั่งพระจันทร์ขึ้นมา)
       (บอกว่าไม่ใช่คลั่งพระจันทร์)
       ("แล้วยังไงล่ะคะ?")
       (ตอนนี้แหละ! ผมไม่รู้จะเล่าต่อไปยังไงดี จุไร-ยกโทษให้ผมด้วย..)
       (คุณหมายความว่า..) เสียงคงจะเครือ สาครพยักหน้า เขารู้สึกเหมือนสำลักน้ำ
       ***

       จุไรเก็บด้ายและเข็มไว้ในกล่องช็อกโกแล็ตบนหิ้งข้างฝา หยิบหนังสืออ่านเล่นที่ขั้นไว้มาอ่านต่อ นานๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างจะค้นหาอะไรสักอย่าง สาครกำลังจมอยู่ในห้วงความคด จนไม่ทันสังเกตตอาการเหล่านี้
       ไม่ทราบจริงๆ ว่าหล่อนกำลังกระวนกระวายใจอยู่เหมือนกัน
       ถ้าเราจะเริ่มต้นอย่างนี้
       (นี่เมื่อไหร่อุทุมพรเขาจะแต่งงานสักทีนะ นอนกอดปริญญาอยู่ตั้งสองปีแล้ว..)
       (คืนนี้คุณพูดแปลก) หล่อนคงจะค้อนควักสักนิด
       (ผมชอบเห็นดอกไม้แรกแย้มถูกเด็ดไปเสียบแจกัน มากกว่าจะปล่อยให้โรยราอยู่กับต้น)
       (แล้วในที่สุดก็ต้องโรยเหมือนกัน..เหมือนอย่างดิฉันนี่ไง)
       (ไม่จริงเลย--จุไรยังสวยน่ากอดเสมอ)
       (เดี๋ยวดิฉันหยิกเนื้อเขียว!)
       (..นี่! เรามาพูดถึงอุทุมพรกันอีกสักนิดดีกว่า)
       (ดูใจช่างจดจ่อเสียจริงนะ..)
       (หึงหละซี!)
       (ไม่มีวัน)
       (หวงล่ะ?)
       (น้องสาวดิฉันนี่คะ)
       เอาอีกแล้ว ! จนแต้มอีกแล้ว ทีนี้ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปจริงๆ
       * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

       ไฟในกล้องยาเส้นดับ จึงจุดไม้ขีดใหม่
       เดินไปที่ตู้เครื่องดื่ม รินบรั่นดีอีกแก้ว
       "สาครคะ?"
       จุไรร้องเรียกเบาๆ
       "เอาเถอะ--เอาเถอะ วันนี้มีอะไรพูดกันให้หมด" เขาพูดออกมาอย่างเลื่อนลอย เหมือนกับคำพูดเหล่านี้ ยังตกอยู่กับความครุ่นคิดในใจ
       หล่อนผงะเล็กน้อย คิ้วย่นแสดงความสงสัย
       "ดิฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณค่ะ ต้องพูดให้ได้ในคืนนี้"
       "เอ๊ะ!"
       "คุณคงจำศรีธวัชได้"
       "อ๋อ ! นายแมวที่พยายามจะขะโมยปลาย่างตัวนั้น"
       "ได้โปรดเถิด ! อย่าก้าวร้าวคนอื่นให้ดิฉันได้ยินอีกเป็นอันขาด โดยเฉพาะกับศรีธวัช"
       "ผมไม่ได้เชื้อเชิญให้เขาเข้ามาในการสนทนาของเราเลย"
       "แต่ดิฉันเป็นคนเชิญเอง" หล่อนตวัดหางเสียง "..เขากลับจากสเปญแล้ว"
       "อ้ายแมลงวันหัวเขียว !" สาครกระแทกกระทั้น
       "หยุดเดี๋ยวนี้นะ" หล่อนเกือบตวาด "..ดิฉันกำลังจะบอกคุณว่า เราจะแต่งงานกันในทันทีที่คุณเซ็นใบหย่าให้ดิฉัน"
       หล่อนยิ้มในหน้า
       เขา..ก็เหมือนกัน

จากฉันรักฤดูร้อน2503 สนพ. ก้าวหน้า

ปกหน้า-หลังหนังสือ "ฉันรักฤดูร้อน" สนพ.ก้าวหน้า พ.ศ. 2503 นักเขียนและเรื่องในเล่ม คึกฤทธิ์ ปราโมช - นิราสร้อน นิตยา นาฏยะสุนทร - รักแรกพบที่ไหนมี? "นายรำคาญ" - ไปหาที่ที่ร้อนกว่ากรุงเทพฯ กันดีกว่า อุษณา เพลิงธรรม - แม่หยา วิลาส มณีวัต - สาวเสมอ สวยเสมอ นำสมัยเสมอ อาจินต์ ปัญจพรรค์ - บังกาโลผีสิง 'รงค์ วงษ์สวรรค์ - นัดพบกันที่บ้านชายโสด "เจ้าจำปี" - บทละครโทรทัศน์ เรื่อง "สร้อยเพชรของคุณย่า" นพพร บุณยฤทธิ์ - วิธีเล่นเอาเถิดกับฤดูร้อน (หรือ...ข้าพเจ้าหาความสบายใจได้อย่างไรท่ามกลางความร้อน) ก. สุรางคนางค์ - รัก เริ่ม ใน ฤดูร้อน ปรูป บางกอก - ละครเงียบที่แสนจะอึกทึก 'โก้ บางกอก - จดหมายจากเชียงใหม่ แข ณ วังน้อย - ข้าพเจ้าได้พบเทนซิงส์ "สุชาวดี" - ความรักของศรีปราชญ์ มาลาธร อุ่ณห์ - พ่อค้าเลหลัง (โดย โจ แม็คคาร์ธี แห่งนิตยสาร "คอสโมโพลิทัน") วิลาส มณีวัต - หนองหวาย