บทภาพยนตร์ “สนิมสร้อย” (บางตอน)

คัดจากส่วนหนึ่งของฉากที่ 41

พี่สมรเดินออกมาจากห้องน้ำ ชุดนอนของเธอถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมอีกตัวหนึ่ง ที่ศีรษะยังมีผ้าขนหนูคลุมผมอยู่ เธอคว้าบุหรี่กับไปน์ที่โต๊ะเอนกประสงค์ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ก่อนจะเปิดไฟที่โต๊ะเครื่องแป้ง ฉายเห็นผิวหน้าที่ขาวเนียนมีเสน่ห์ เธอเรียกโดยรู้ว่าก้านอยู่ที่นอกระเบียง ก้านขานรับกลับมา

       สมร               ก้าน
       ก้าน (เสียง)  ครับ
       สมร               หมู่นี้…แขกเราน้อยลง..รู้สึกมั้ย?

ก้านที่ระเบียง ตอบพี่สมรโดยที่สายตายังจ้องอยู่ที่ความมืดนอกบ้าน พรางหมุนตัวเอนหลังกับราวระเบียง มองกลับไปที่ห้อง

       ก้าน               ครับ เรื่องนี้… พี่หมอนเบาใจได้ ผมขอเวลาซัก 4 เดือน

เจ้าสำนักมองหน้าก้านในกระจกนิดหนึ่ง หาที่จะวางไปน์
ก้านอ่านท่าทางออก จึงเดินเข้าห้อง แวะหยิบที่เขี่ยบุหรี่จากโต๊ะข้างเตียง เดินไปหาพี่สมรพรางพูด

       ก้าน               พี่หมอนครับ… ผมอยากจะเปิดประตูใหญ่หลังบ้าน…ให้ลูกค้าเข้ามาจอดรถในบ้านได้ เพราะแขกส่วนใหญ่ตอนนี้ก็เป็นขาประจำ นี่ก็กำลังจะเข้าหน้าฝนด้วย….

วางที่เขี่ยบุหรี่ให้พี่สมร แล้วยืนอยู่ข้างหลังเจ้าสำนักห่างกันเพียงก้าวเดียว ตากวาดมองสาวรุ่นพี่ที่เขาจงรักภักดีทั้งทางด้านหลังและในกระจก
พี่สมรปลดผ้าขนหนูที่คลุมศีรษะออก สะบัดผมเบา ๆ หยิบผ้าขนหนูขึ้นซับที่ใต้หูซึ่งยังมีเม็ดน้ำอยู่ประปราย ขณะที่หูฟังก้านพูดตลอดเวลาเห็นพี่สมรเงียบไป จึงเดินกลับเข้าห้องพรางพูด

       สมร               อืมม์… พี่เห็นด้วย เอาเถอะ ก้านเห็นควรอย่างไร ก็ทำไปเลย พี่อนุญาต

พี่สมรคล้อยตามความคิดก้าน ขณะใส่ใจกับผิวหน้าของตัวเองในกระจก
ก้านดีใจ ยิ้มแล้วจ้องมองพี่สมรในกระจกอย่างเต็มตา ใต้แสงไฟในขณะนั้น พี่สมรกำลังใช้แป้งลูบไล้หน้าตนเองบาง ๆ ก้านรู้สึกว่าพี่สมรสวยเหลือเกินในคืนนี้ เขามองเจ้าสำนักแทบไม่กระพริบตา เมื่อถูกถาม จึงเพียงแต่ขานรับอยู่อย่างนั้น เพราะจิตใจกำลังอยู่ที่พี่สมร ซึ่งเขาทั้งรักและบูชา และอำนาจดำฤษณากำลังคืบคานเข้ามาในอารมณ์

       สมร               ก้านจะเริ่มเมื่อไหร่?
       ก้าน               ครับ
       สมร               ก้าน

เงียบ ไม่มีคำตอบ พี่สมรจึงย้ายสายตาจากในกระจกหันไปมองที่ก้าน เขายังคงยืนเฉย จ้องที่เธอแทบไม่กระพริบ เจ้าสำนักรู้สึกกระดาก ขยับคอเสื้อชุดนอนให้กระชับขึ้น แล้วเอื้อมมือไปปิดไฟที่โต๊ะเครื่องแป้ง หันมาพูดกับก้าน
       สมร               ก้านจ้องพี่เสียเหมือนกับไม่เคยเห็น

ก้านได้สติ หัวเราะเจื่อน ๆ รีบเบนสายตาไปที่อื่น

      ก้าน              เกือบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยครับพี่หมอน
       สมร               อะไรนะ ก้าน

ก้านหันกลับมาจ้องที่พี่สมรอีก ไม่เพียงที่หน้า แต่เลื่อนไปมองที่อกอูม แต่ล่วงล้ำไปจนเกือบจะทุกส่วนที่เป็นของพี่สมร

       ก้าน             ผมว่าพี่ไม่เปลี่ยนเลย กี่ปีก็ยังงี้ครับ

เพิ่งสามสิบหกเท่านั้น ผมจำได้

       สมร               อืมม์… จำเก่งนี่
       ก้าน               พี่หมอนยิ่งสวยขึ้นทุกวัน
       สมร               แน่ะ ประจบคนแก่ จะเอาอะไรหรือ?
       ก้าน               เปล่าครับ

ก้านก็เดินกลับไปที่ระเบียง มองออกไปข้างนอก หายใจยาว หักห้ามความรู้สึกภายในที่มันกำลังอาละวาด สักครู่หนึ่ง พี่สมรก็เดินตามเข้ามาในกรอบภาพ ยืนอยู่ข้าง ๆ ห่างกันแค่คืบ มองออกไปที่ท้องฟ้าขณะพูด
สมร ก้านมีเรื่องอะไรอยู่ในใจงั้นหรือ?

       ก้าน               ไม่เลยพี่หมอน นอกจาก…

ก้านหันไปจ้องหน้าพี่สมร พี่สมรจ้องกลับ (กล้องเข้าเน้นสลับตาของทั้งสองคน) อึดใจต่อมา พี่สมรจึงพลิกตัว หันหลังพิงกับราวระเบียงแล้วพูด

       สมร               ถ้าก้านจะบอกกับพี่ว่า อยู่บ้านนี้เหงานัก

ก็เด็กของเราทั้งบ้าน ก้านจะนอนกับใครก็ได้ไม่ใช่หรือ?

       ก้าน               ไม่ใช่อย่างนั้นครับ (เว้นระยะ) ผมว่า… พี่หมอนก็รู้

จ้องไปที่ตาพี่หมอนขณะพูดในประโยคหลัง พี่สมรหัวเราะเบา ๆ ก้านย้ายสายตาไปที่ดวงดาวบนท้องฟ้า พยายามให้น้ำตามันไหลอยู่ในหัวอกเท่านั้น วางมือบนราวระเบียง

       ก้าน               พี่หมอนหัวเราะเยาะผม?

เจ้าสำนักหยุดหัวเราะ สีหน้าพลิกมาเป็นความหม่นหมอง ปล่อยให้ความเงียบเข้ามาเบียดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้น

       สมร               ก้านก็รู้ดีนี่… พี่นะ..ไม่มีหัวใจจะรักใครอีกแล้ว
       ก้าน               พี่รู้ได้ยังไงว่าผมต้องการความรักจากพี่
       สมร               ตาของก้านไง

พี่สมรยกมือขึ้นจับแขนก้านเบา ๆ เหมือนเป็นการปลอบใจ เขากลับกุมมือพี่สมรแล้วยกขึ้นจุมพิศกับกอด พี่สมรไม่ได้ดึงมือกลับ แววตามีประกายตามสัญชาตญาณ ก้านสังเกตเห็น ทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านยิ่งขึ้น เขาปล่อยมือพี่สมร ย้ายมือทั้งสองข้างไปที่ตระโพกเจ้าสำนัก ดันมันเข้ามาปะทะกับร่างของตนเอง พึมพำออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาคล้ายกระซิบ

       ก้าน               พี่หมอนครับ ผม… ผมจะทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว

พี่สมรเหมือนได้สติ ดันหน้าอกก้านออกห่าง แต่ส่วนที่ต่ำกว่าเอวลงไป ยังคงแนบชิดด้วยกำลังกดจากมือของก้าน

       สมร               พี่เห็นใจ …

ก้านรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

       ก้าน               พี่ต้องการคนอื่น แต่ไม่ใช่ผม

       ฯลฯ

       จรูญ วรรธนะสิน