คณะผู้ร่วมจัดทำหนังสือแสดงความยินดีกับบรรดาศักดิ์ "ศิลปินแห่งชาติ" สาขาพ.ศ. ๒๕๓๘ ของ ’รงค์ วงษ์สวรรค์ได้ขอความร่วมมือผองเพื่อนให้ช่วยกันเขียนเยินยอสรรพคุณเกี่ยวกับหนังสือ (ของ'รงค์) เรื่องที่ชอบมากที่สุด ซึ่งใครๆ ก็คงยินดีและเต็มใจเขียนให้แน่ เพราะงานเขียนของ '’รงค์ มีให้เขียนได้อึดตะปือหลากรสหลายแบบ แต่นั่นไม่ใช่วิสัยของ 'เนือง'

       เสถียร จันทิมาธรเคยพูดไว้บ่อยๆ ว่า 'เนือง' เป็นคน "ทวนกระแส"
       เพราะฉะนั้น จึงชอบที่จะเขียนถึง "เรื่องที่ไม่ชอบมากที่สุด"
       อย่าเดาเลยว่าเรื่องอะไร จะเฉลยอยู่บัดนี้แล้ว และจะตามด้วยข้อวิพากษ์ฉับๆ ไปเลย
       ก็เรื่อง หอมดอกประดวน นั่นไง
       ’รงค์ ให้ข้าพเจ้าอ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ยังเป็นต้นฉบับสดๆ ซิงๆ โดยเอาติดมือมาทิ้งไว้ให้อ่าน ตามแต่จะมีเวลา
       ๒-๓ วันต่อมา ข้าพเจ้าก็ส่งคืนให้เขาไปเงียบๆ เจ้าของเรื่องทีจะแปลกใจในอิริยาอันไม่เคยปรากฏมาก่อน และก็คงอึดอัดคับข้องใจว่าไฉนดอกพิกุลจึงไม่ร่วงจากปากเสียที ประหลาดแฮะ
       เขาก็เลยค่อยๆ ถาม เหมือนกลั้นใจฟังคำตอบ ซึ่งคาดว่าคงพรั่งพรูออกมาเป็นสายไม่ว่าจะดีหรือร้าย
       แล้วเขาก็คงถึงกับสะอึก พรึงเพริด และนิ่งงัน เมื่อได้ยินถ้อยเพียงพยางค์เดียวหล่นจากปากข้าพเจ้าว่า "เหม็น"
       ความเงียบกรายเข้ามาอึดใจใหญ่
       แล้วเขาก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนเบาลงอย่างปลงๆ และท้อแท้ว่า "ไม่ชอบก็ไม่เป็นไร"
       "เหม็น" ที่ข้าพเจ้าบอกเขานั้น มันหมายถึง ---
       ๑. ดอกตะหวักตะบวยอะไรก็ไม่รู้ ชื่อดอกประดวน จะประดู่ก็ไม่ใช่ ลำดวนก็ไม่เชิง
เอาคำต้นกับคำท้ายของสองดอกนี่มาผสมกัน เป็นดอกพันธ์ใหม่กลายเป็นประดวนไปได้ เข้าใจทำเล่นนะ
       ๒. ชื่อตัวพระเอกของเขาก็ตะหวักตะบวยพอกัน -- โฉน ไพรำ
       อ่านทีแรก ยังนึกในใจว่า เจ้านี่มันเป็นผลิตผลของสเปิร์มจากพ่อคนไหนเนาะ และผลุดออกมาจากท้องแม่คนใด ถึงได้นามกรเฝื่อนยังงี้
       ไม่รู้ว่าออกเสียงเป็นโฉน (แบบโชนหรือโจนอย่างนั้น)
       หรือว่าอ่านเป็นฉะโหน เหมือนดอกโสนสีเหลืองนั่นไง
       ซ้ำแปลว่าอะไรก็ไม่รู้ เดาว่าคงเป็นคำประสมประเส โชน+ฉาน
       กว่าจะรู้แน่แท้จริง ว่าเจ้าของเรื่องหมายให้ออกเสียงเป็นแบบแรกก็ในคำเฉลยตอนผู้หญิงคนสุดท้าย (ของหนังสือ) - ผการาย นุช
       ส่วนนามสกุลไพรำนั้น เข้าท่า เข้าท่ามาก
       ไม่ใช่กลับคำจากรำไพหรอก
       แต่หากเป็นคำดั้งเดิม ภาษาทมิฬแปลว่า มณีอันมีค่า
       เข้าท่าพอกับชื่อของบักหำน้อย - ลูกชายคนโตของเขา ที่เขาตั้งชื่อให้ว่าวงศ์ดำเลิง อันเป็นมงคลนามอย่างยิ่ง แต่มักโดนเขียนผิดบ่อยๆ เป็น วงศ์ดำเริง
       ดำเลิง เป็นคำกริยา แปลว่า ทำให้เลื่องลือ
       ๓. ผู้หญิงแต่ละอนงค์นางที่เข้าร่วมขบวนกลกาม น้ำเมือกคาวไคลจนเกิดกลิ่นดอกประดวนแสนประหลาด ชวนให้ข้าพเจ้า "เหม็น" แทบเหียน ก็ล้วนแต่มาสำเภาเดียวกันเกือบทั้งสิ้น
       ยกเว้นคนแรก คือผู้หญิงในห้องเลขที่ ๑๓ - ปอง
       ฟังดูค่อยเข้าหู เป็นผู้เป็นคน มีเลือดมีเนื้อให้เจ้าโฉนไป "ขึ้นครู" ตั้งแต่ยังเพิ่ง "แตกเปลี่ยว" อยู่ชั้น ม.๕
       คนที่สอง - นวลพนอ อรไท ก็ยังพอไหว
       พอคนที่ ๓ สิ เข้าไคลเลย กิ่งอุไร ประดวน
       แม่นี่แกประดวนสมชื่อ ด้วยมาดของความไร้เดียงสา ไร้จริต แต่มักมากในกามคุณ เป็นความโสมมในความบริสุทธิ์เชิงเสแสร้ง
       แถมผู้ชายของเจ้าหล่อนก็ล้วนแต่ชื่อพิลึกกึกกือไม่แพ้กัน นับแต่ผัว (สถาปนิก) ที่เป็นตัวเป็นตนคือ รูน ประดวน
       ส่วนกับแกล้มและของขบเคี้ยวยาวว่างของหล่อน มีตั้งแต่ บันลือ ปริน, เหิม เชวง และแพน รจนา
       โครงเรื่องของหนังสือเล่มนี้เรียบ ง่าย ตรงไปตรงมา ไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อนหรือแง่คิดอย่างไรทั้งสิ้น เหมือนอ้าปากก็เห็นลิ้นไก่และคอหอย ทะลุไปถึงลูกกระเดือก และแก่นของเรื่องก็มีเพียงอย่างเดียวคือเสพกาม
       แต่ชีวิตคนเรานั้น มีอะไรให้ทำและน่าทำอีกตั้งร้อยแปดอย่าง มิใช่มาหมกมุ่นแต่เรื่องกามเป็นสำคัญ
       อ่านจบแล้วก็แล้วกัน มันว่างโหวงเหมือนลำไส้กลวงๆ ไม่มีอะไรตกค้างให้ครุ่นคิดติดใจ แค่พยายามอ่านให้จบก็ดีเท่าไหร่แล้ว
       แล้วอย่างนี้ จะไม่ให้ “เหม็น” ดอกประดวนได้อย่างไร

จากหนังสือ 'รงค์ วงษ์สวรรค์ สำเริง วาระครบ 64 ปี โดยสำนักพิมพ์มติชน