สัตหีบยังไม่มีลาก่อน


        ตาคลี - น้ำตาไม่มีเสียงร้องไห้ ถึงบทอวสานแล้วเมื่อวาน
        มันเป็นอวสานบนหน้ากระดาษสังเกตการณ์สงครามแนวหลัง แต่ไม่ใช่อวสานของชีวิตที่นั่นและเหตุการณ์ ความหวังในบางอย่างมันนอกเหนือการคาดคะเนในเกือบทุกกรณี และหลังจากนั้นความหวังจะกลายเป็นความสิ้นหวังหรือมีความหมายอื่นกว้างไกลไปจนไม่มีขอบเขตอย่างไร หากมันมีถนนหลายสายจะเดินผ่าน ในกรณีที่เรามีฐานทัพอเมริกาอยู่ในประเทศ - หลังจากครุ่นคิดมาเป็นเวลานาน - ผู้เขียนมีเจตนารุนแรงอยากเดินทางไปในทุกแห่งหนเหล่านั้น เพื่อการทำงาน

        การทำงานในแบบที่อาจเรียกได้ว่าเป็นการทำความเข้าใจ ทำความเข้าใจ ทำความรู้จัก (ทั้งแก่ผู้เขียนและผู้อ่าน) ในสถานการณ์ไม่ห่างไกลจากตัวเรา มองดูด้วยสายตาของคนเดินถนน พูดคุยกับผู้คนซึ่งต่างเดินมากันบนถนนหลายสาย เพื่อจะเป็นนักธุรกิจบนขาอ่อน เมียเช่าพ้าร์ทเน่อร์ คนขายข้าวแกง บาร์เทนเด้อร์ หรือแม้แต่ขโมย ถ้าเป็นไปได้ชีวิตของผู้คนในแต่ละแขนงอาชีพไม่ใช่บทเรียนอันน่าใคร่ครวญเท่านั้น หากยังมีความหมายต่อไปถึงความมั่นคงในบางอย่างซึ่งเราอาจเรียกได้ว่าคุณธรรม และ ฯลฯ อื่นอีกของสังคม

        มันอาจจำเป็นหรือไม่จำเป็น แต่คงไม่สิ้นเปลืองเวลาอย่างไรเลยไม่ว่าผู้อ่านนั่งอยู่ในรถประจำทางเบียดเสียด ในรถสามล้อเครื่องบนผิวถนนขรุขระ บนขบวนรถไฟลากน้ำหนักของมันไปทางทิศเหนือหรือทิศใต้ และไม่ว่าผู้อ่านอยู่ที่ไหน บนถนนความคิดที่ไม่โดนกักขัง และโอกาสในการทำความเข้าใจกับสิ่งแวดล้อม วันนี้ทำไมเราไม่เริ่มต้นกันจากกรุงเทพฯ สู่สัตหีบ

        เราจะพบอะไรที่นั่นบ้าง? ถึงว่าล่ะ! เราจะพบอะไรที่นั้นบ้าง ? นักธุรกิจบนขาอ่อนผู้หนึ่งหลังจากคุยกันจนรักน้ำใจ ข้าพเจ้าพบว่าเขาจบการศึกษาขั้นปริญญา

         "ผมเคยเป็นครู" เขาว่า

        "ทำไมคุณมาทำงานที่นี่ และแบบนี้ ?" เขายิ้ม

        "ดีแล้วที่คุณถาม ตั้งแต่คืนนี้ผมจะถามตัวเองบ้างว่าทำไม ?"

บท 2 >>