ดงดอกเลา - เงาแดด - และปีกนกสีสวย เราสวนทางกับรถบรรทุกมันสำปะหลัง และบรรทุกระเบิด

        ผิวถนนราบเรียบฉีกผ่านไปบนลาดเนิน และมองเห็นภูเขาเป็นสีเขียวเยือกเย็น ราคาของมันคงกิโลเมตรละหลายล้านบาท แต่ถึงอย่างไรมันไม่แพงถ้าเปรียบมันเป็นเส้นเลือดของสงคราม ความแพงเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากพูดถึงกันแล้ว มันน่าเบื่อหน่าย !

        และมันเป็นถนนย่อมไม่มีใครเกลียดชัง นักขับรถยนต์ผู้คลั่งไคล้ความเร็วท้าทายความตายถึคงกับอุทานว่ามันน่ารักกว่าพ้าร์ทเนอร์บางคนตามบาร์

        ดงดอกเลาสวยแปลบปลาบในความรู้สึกจนบางคนพูดเหมือนปรารภกับตัวเองว่า "ผมไม่เข้าใจ ทำไมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์สักคนไม่สนใจโลเคชั่นแถบนี้บ้าง ดูซิ! ผมไม่เคยเห็นดอกเลาที่ไหนสวยและมากมายเหมือนที่นี่ มองไปทางไหนก็ไม่พ้นตา"

        เราผ่านเนินโมก และอีกไม่นานนาทีจวนถึงบ้านซากแง้ว

        คำพูดของเขาไม่ผิด ดงดอกเลาสีขาวราวกับปุยเงินสะท้อนแสงแดดบ่าย มันอ่อนโอนต้นหลีกทางให้ลมผ่าน และมันโยกไหวกลับมาทันทีเมื่อลมสงบ แต่ในบริเวณที่มีภูเขา เงาแดด และหนองน้ำ ลมมักหวนอย่างไม่มีทิศทาง เพื่อนร่วมงานหนึ่งในสองคนของข้าพเจ้าหล่นคำพูดจากริมฝีปากของเขาบ้าง "

        นโยบายที่ยังคงใช้ได้เสมอสำหรับต้นไม้ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันยังเป็นไปได้ไหมในทางการเมือง..." เขาเว้นวรรค "และในยุคที่ค็อมพิวเต้อร์มีบทบาทกับคนเรา"

        แมลงปะทะบานกระจกหน้ารถยนต์เป็นฝ้าและมืดมัว มันบินเข้ามาชนกับความตายโดยไม่มีใครผิดทั้งสองฝ่าย และเราต้องหยุดข้างทางเพื่อเช็ดศพของมันทิ้งก่อนออกเดินทางต่อไปบนช่วงทางอีกไม่ไกล

        สวนกับรถแทร็คเตอร์หลายคัน

        รถบรรทุกมันสำปะหลัง และรถบรรทุกระเบิด

        ชาวไร่เดินกลับบ้านย้อนทางกับแสงแดดคลายความร้อน ในมือของเขาหิ้วพวงนกหลายตัว ปีกและขนของมันสวย เขาตักมันด้วยแร้วซ่อนไว้ในดงหญ้าริมหนองน้ำ มันเป็นอาหารมื้อเย็นของเขา

        "ผู้ชายเรามักฆ่าสิ่งที่สวยและน่ารักเสมอ"

        มันเป็นคำพูดซึ่งข้าพเจ้าจำไม่ได้แล้วว่าขโมยมาจากใคร

        ความมืดโรยลงมารวดเร็วอย่างน่าเสียใจ มันให้ความรู้สึกเหมือนม่านละครปิดลงกะทันหันก่อนฉากสุดท้านอวสาน

        สัตหีบมองเห็นไม่ไกลข้างหน้า ข้าพเจ้าถามตัวเองว่าจะเริ่มต้นทำงานอย่างไร ? และที่ไหน? "

        มันก็ต้องเริ่มต้นที่ความสงสัย" แล้วเพื่อนร่วมงานผู้นั้นรูดนิ้วบนสายกีตาร์เหมือนไม่เคยรู้จักความกังวล

<< บท 1 | บท 3 >>