โลกยังแสนสวยในสายตาคนมีความรักไม่ว่าใครผู้นั้นนั่งอยู่ที่วอชิงตันหรือสัตหีบ

        เดือนก่อน - สัปดาห์ก่อน - สองสามวันก่อน - โลกรอคำตอบว่าใครจะได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ แล้วไม่นานเกินรอก็รู้ว่าชัยชนะเหนือหัวใจอเมริกาเป็นของชายผู้มีรอยยิ้มกังวลบนใบหน้า รอยยิ้มแบบนั้นมันเกือบจะเป็นสัญลักษณ์ของเขาตลอดเวลาบนวิถีการเมืองซึ่งหมายถึงภาระหนักหน่วง ข้องเกี่ยวกับความสุขและความทุกข์ของโลก

        นาฑีถัดจากนั้นโลกได้ยินเขาพูดว่า "ความปรารถนาของเราคือสันติภาพ สันติภาพที่มีเกียรติ"

        ฟังแล้วชื่นใจ

        แต่หลายคนทางฝ่ายค้านผู้พ่ายแพ้ร้องไห้ ร้องไห้เพราะไม่มีโอกาสหยิบยื่นสันติภาพให้กับโลกเหมือนกันหากแตกต่างกันทางนโยบาย

        เสียงต่อมาที่โลกได้ยินคือเสียงระเบิดจุกแชมเปญแสดงความยินดีในเกือบทุกแห่งหน แม้แต่ในไซ่ง่อน

        โลกอันแสนสวยในสายตาของคนมีความรัก กำลังรอว่าจะได้ยินประโยคอะไรอื่นอีกจากทำเนียบขาววอชิงตัน นิกสันมีเวลาทำงานอีก ๔ ปี

        และยังไม่มีข่าวความเคลื่อนไหวจากหลังม่านเหล็กแต่อเมริกันบางคนผู้มีอารมณ์ขันฟุ่มเฟือยยักไหล่พลางพูดว่า "ก็คงกินว้อดก้ากันตามปรกติ แชมเปญที่นั่นมันหายาก แล้วดูเหมือนผิดกฎหมายด้วยซีถ้าขืนกินหรือมีไว้ในครอบครอง ก็มันเป็นผลิตผลจากประเทศระบบนายทุน แต่คุณอย่าเพิ่งเชื่อผม เพื่อนที่มันเล่าให้ผมฟังมันอาจโกหก !"

        เขากระตือรือร้นจะเห็นใบหน้าของเราเปื้อนยิ้มจึงรีบพูดต่อมาอีกว่า "ทางหลังม่านไม้ไผ่ก็ไม่มีอะไรดีกว่าเหล้าเหมาไถ มันร้อนแรงเหมือนกลืนไฟ แต่เขาว่ากินกันไปฟังมโหรีกันไป เส้นสายมันหย่อนดี พูดปรัชญากันคำสองคำแล้วก็เอาตะเกียบคีบหนังเป็ดปักกิ่งแกล้มความคิดลึกซึ้งมันเกิดขึ้นหลังจานอาหารอร่อยๆครับ คนจีนเขารู้ดี แต่นักการเมืองบางคนผมได้ยินว่าชอบนกพิราบตุ๋นกับสมุนไพร ครับ! ก็ไอ้นกตัวที่เป็นเครื่องหมายสันติภาพนั่นแหละ เขาว่าเนื้อมันนุ่มโดนลิ้นก็แทบละลาย"

        เขาพูดอีกหลายประโยคทั้งเสียดสีและถากถาง มันคงช่วยให้เขาอารมณ์ดีหลังจากบินไปทิ้งระเบิดเมื่อวันก่อน สัตหีบ คืนนั้นมองเห็นนีโกรหนุ่มผิวถ่านก้าวลงจากสามล้อ แล้วข้ามถนนเข้ามาในร้านที่ตั้งโต๊ะรายเรียงนอกชายคา ลมโชยมาบ้างได้กลิ่นขยะแผ่วบางจากตลาดใกล้กันนั้นแต่มันถูกกลบด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนเฉียวของผีเสื้อกลางคืนนั่งถัดกันกับผู้ชายของหล่อน แล้วตามต่อมาด้วยกลิ่นร้อนแรงกระชากกระชั้นของไก่ผัดใบกระเพรา

        นีโกรหนุ่มคนนั้นอาจเป็นสิบโท หรือต่ำกว่านั้นสูงกว่านั้นไม่มีใครบอกยศได้ เพราะเขานุ่งกางเกงสีม่วงขาบานเหมือนระฆัง และใส่เสื้อแขนยาวผ้าแพรเลี่ยนลายเกล็ดงูดำมะเมื่อม

        เขาเลือกได้ที่นั่งริมขอบถนน

        ในตาเหงาเหมือนนกหลงรังนอน

        "ชาเย็น?" ผู้หญิงเสิร์ฟทักทายและเป็นคำถามในคำพูดเดียวกัน "

        เอาให้หวานเหมือนยิ้มของคุณ" เขายิ้มเห็นฟันขาวเหมือนก้างปลาบนใบหน้าดำกว่ากลางคืน และพูประโยคนั้นเป็นภาษาไทยชัดเจน

        "ทะลึ่ง!" หล่อนค้อนควัก

        เขาฉีกยิ้มอีกทีจนเห็นเหงือกสีม่วงเหมือนกางเกงและว่า "ผมทะลึ่งน่ารัก"

<< บท 2 | บท 4>>