บันทึกของผู้เขียน
หลายหนในเวลากลางวันและกลางคืน ข้าพเจ้าถามตัวเองว่าการเป็นนักเขียนในประเทศนี้ และความเป็น 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ควรจะทำอะไรได้บ้าง? แต่ยังไม่เคยได้รับคำตอบชัดเจน ความฉับพลันและผันผวน ความเปลี่ยนแปลง ความรวนเร ความบัดซบตลอดจนการปรับอุณหภูมิทางอารมณ์ให้เหมาะสมกับสังคม มันอาจเป็นข้ออ้างได้เหมือนกันว่าเป็นสาเหตุแห่งความพว้าพวัง และข้าพเจ้าก็ได้ทำบางอย่างที่น่าเย้ยหยันตัวเองก่อนผู้อื่น และยังไม่มีโอกาสได้ทำบางอย่างที่หวังไว้ในงานเขียน
        แต่หลังจากการยอมรับ และได้การยอมรับว่าเป็นนักเขียนอย่างแท้จริง ดูเหมือนงานแขนงนี้ไม่เคยอนุญาติให้ใครหยุดยั้งได้ แม้ข้าพเจ้ามีปรกติ ไม่รีบร้อน ไม่โลภ ไม่เคลิ้ม จะมีชีวิตแบบบนวิมาน! งานเขียนกลายเป็นลมหายใจ หรือเป็นอะไรอีกก็ได้แล้วแต่ใครจะค้นหาถ้อยคำเปรียบเปรยได้เหมาะสมกับบุคลิกแห่งตน
        นักเลงโกเมน ข้าพเจ้าหมายถึง : เหยื่อแห่งความศิวิไลซ์ของผู้คนในป่าคอนกรีท และดงนำครำ ผู้ตกอยู่ในห้วงความทะเยอทะยานไร้ขอบเขต ความโง่เขลา ความหิว ความเพ้อฝัน ความรัก และความตาย บนถนนอาชญากรรม และบนความล้มละลายแห่งความดีงาม
        แต่ข้าพเจ้าได้บรรลุถึงความหมายนั้นไหม? ยังน่าสงสัย
        บนความบาปไม่มีใครเคยได้รับรางวัล
        คงเป็นความจริงที่ยอมรับกัน รางวัลที่คุ้มค่ากับการเป็นคนเป็นส่วนตัว และในเบื้องที่เกี่ยวข้องกับสังคม เรือง โกเมน เป็นอีกคนพยายามจะยืนยันความจริงนั้นเมื่อถึงบันทัดสุดท้ายแห่งชีวิตของเขา
        มันอาจไม่ยากสำหรับนักเขียนอื่นผู้มีสันทัดจัดเจนเหนือกว่าแต่มันไม่ง่ายเลยสำหรับข้าพเจ้าในงานเขียนนวนิยายทำนองนี้ ถ้าไม่บังเอิญครั้งหนึ่งค่อนข้างนานในอดีตที่หลายคนคิดว่าเป็นโชคร้าย เพื่อนหลายคนขมักเขม้นทำปริญญาในมหาวิทยาลัยเพื่อจะเป็นแพทย์ วิศวกร สถาปนิก นายพานิชย์ เกษตรกร นักดนตรี หลายคนอยู่ในโรงเรียนนายทหาร หลายคนวางปลายทางอนาคตไว้แน่นอน ข้าพเจ้าโดยไม่มีอะไรบันดาลมีโอกาสคลุกคลีกับวงการนักเลงก่อนเตลิดเตลิงต่อไปบนถนนหลายสาย และก่อนมาเดินบนถนนหนังงสือ ในวงการนั้นหลายคนเหล่านั้นผู้ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและศัตรูตายไปอย่างว่างเปล่า บางคนถูกลืม บางคนทิ้งประพฤติการณ์ไว้เป็นตำนาน บางคนยังมีชีวิตอยู่แบบเสือหักเขี้ยวตัวเองหรือโดนหักเขี้ยวด้วยกฎหมาย ตลอดจน กฎเกณฑ์ของสังคม ฯลฯ แล้วข้าพเจ้าในบางอารมณ์คิดถึงเขา
        คิดถึงเขาด้วยความผูกพันระหว่างคนกับคน
        และในเบื้องต่อมาคิดถึงเขาในงานนวนิยาย
        "พนมเทียน" นามแฝงที่เปิดเผยของ ฉัตรชัย วิเศษสุวรรณภูมิ เพื่อนผู้สมควาได้รับการขอบใจอย่างรุนแรงจากข้าพเจ้า เขารับภาระของการสนับสนุนจนถึงการหารือในตำแหน่งหัวหน้ากองบรรณาธิการนิตยสารรายสัปดาห์ จักรวาล เขายินยอมให้ข้าพเจ้าทำงานตามอัธยาศัย นั้นหมายถึง ความภาคภูมิ นักเขียน - โดยความเข้าใจของตัวเองหรือของผู้อื่นก็ตาม - ว่าได้พบความสำเร็จ มีโอกาสจะเคลิ้มได้ง่ายดายตามวิสัยปุถุชน เราสบถเมื่อได้ยินว่าเพื่อนบางคนลืมหาบข้าวแกงริมถนนเสียแล้ว เราสัพยอกเพื่อนบางคนผู้ทำงานราวเครื่องจักร ว่าเขามีส่วนเติมความเข้มข้น ให้กับอากาศที่เริ่มเป็นพิษของกรุงเทพฯ โดยสร้างปล่องควันไว้ในห้องทำงาน ฯลฯ เราสงสารเพื่อนบางคนผู้ตกอยู่ในเงื่อนไขนายทุนอย่างเคร่งครัด มันเป็นคำพูดไม่มีการยืนยัน แต่เราไม่วายสาระแนสงสัยว่านำหนักแห่งความรำรวยกับนำหนักแห่งความภาคภูมิของเขามันสมดุลย์กันไหม? ดูเหมือนทุกคนมี เหตุผลและความจำเป็นไม่เหมือนกัน "พนมเทียน" ไม่เคยทาบทามข้าพเจ้าให้เป็นใครอื่นนอกจากเป็น 'รงค์ วงษ์สวรรค์ ผู้ชายเราไม่เคยเรียกร้องอะไรมากกว่านั้นจากเพื่อน และบรรณาธิการ ข้าพเจ้าบันทึกไว้ว่าถ้าไม่มีเขาคงไม่มีโอกาสเดินล่วงเข้ามาในอีกบทบาทของการเป็นนักเขียนนวนิยายทำนองนี้ และเชื่อว่าก็เขียนเป็นบ้างเหมือนกัน
        ตัวละครใน นักเลงโกเมน เกือบทั้งนั้นได้มาจากชีวิตจริง และเหตุการณ์ จากผู้ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและศัตรูในวงการนักเลงในอดีตและปัจจุบัน ความดุดันและเหี้ยมเกรียม แต่กับบางคนและบางบทข้าพเจ้ายอมรับว่าข้าพเจ้าเขียนด้วยความรู้สึกว้าเหว่

'รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม)
๒๒ มิถุนายน ๒๕๑๖