ผมไม่เคยใช้สรรพนามนี้มาก่อนในงานเขียน และบรรณาธิการไม่ระบุว่าควรเขียนอะไรบ้าง? ผมครุ่นคิดในอุณหภูมิร้อนคลั่งของเดือนพฤษภาคมหลายวัน หลายคำถาม ? ผมพบคำถามว่าทำไมไม่พูดกับบ้าน ? ผม-บนถนนนานและไกลของชีวิต - เคยพูดกับคนมากมายหลายระดับในสังคม ผมพูดกับรัฐมนตรี ผมพูดกับขโมย ผมพูดกับนักการเมือง ผมพูดกับคนเฝ้าตู้เรี่ยไรในโบสถ์ ผมพูดกับนายพลเอกแห่งกองทัพ ผมพูดกับคนขับรถบรรทุกขยะ ผมพูดกับนายธนาคาร ผมพูดกับสาวสังคมผู้มีบทบาทในวงการฑูต ผมพูดกับนักธุรกิจการเงินในสำนักงานแอร์ค็อนดิชั่นของเขา ผมพูดกับดาราภาพยนตร์ที่ฮอลลีวูดและที่กรุงเทพฯ ผมพูดกับคนขายกัญชาริมวงเวียนพิคคดิลลีย์ของลอนดอน ผมพูดกับคนไวโอลินในสวนเบียร์แห่งเวียนนา และผมพูดกับคนเป่าแคนผู้เร่ร่อนจากผืนดินแล้งเข้ามาในป่าคอนกรีท ผมพูดกับเจ้าของโรงแรมบนหาดพัทยา และผมพูดกับคนตกปลาผู้ว้าเหว่แห่งเกาะปันหยี ผมเคยพูดกับใครมาแล้วเกือบทั้งนั้น โดยหลายสรรพนามแตกต่างกัน แต่ยังไม่เคยพูดกับบ้าน
        พูดกับบ้านบนหน้ากระดาผ่านบรรณาธิการถึงผู้อ่าน..
        นั่นซิ - บ้านของคนอื่นพูดได้ไหม? ผมไม่เคยถาม
        บ้านของผมพูดได้ หรือบ้านพูดกับผมได้อย่างจริงใจกว่าสัญญาของนักการเมือง รวมทั้งคนละเมอกลางแดดประเภทนายหน้าขายของผ่อนส่ง โดยเฉพาะในวงการขายบ้านและผืนดิน
        บ้านมีชีวิต ! ผมเชื่อปรัชญานี้เพราะผมอยากให้บ้านมีชิวิต ถ้าบ้านตายเป็นกรณีเศร้าและสยดสยองเพราะผมไม่รักความตาย!
        ผมไม่รักความตาย และทุกอย่างเกี่ยวข้องกับความตายเช่นคุมกำเนิดหรือสงคราม
        คุมกำเนิด= ฆ่าอสุจิ
        สงคราม = ฆ่าคน
        บ้านมีความรู้สึกและมีความคิด ! แน่นอน- ความรู้สึกและความคิดเดียวกันกับผม ! ใช่ - บางอย่างเราขัดแย้งกันบ้าง แต่ไม่รุนแรงถึงขนาดผมจุดไฟเผาบ้าน หรือบ้านแกล้งหักขื่อและจันทันยุบหลังคาลงทับผมบาดเจ็บบนบั้นเด้า ! หลังจากถกเถียงแล้วเราปรองดองกันได้เสมอเหมือนระหว่างผมกับผู้หญิง (และเมีย) ถ้าหล่อนอยากนุ่งสแล็คในบรรยากาศที่ผมมองเห็นว่านุ่งซิ่นสวยกว่า เหตุผลของหล่อนกันของผมไม่ลงรอยกันบนถนน แต่ในห้องนอนและไม่นุ่งผ้า ความขัดแย้งเปลี่ยนเป็นความราบรื่นจากนาฑีแรกถึงนาฑีที่ 45 หรือนานกว่านั้น กลางวันหรือกลางคืน ผมกับหล่อนไม่เคยปฏิเสธถ้าเป็นความต้องการร่วมกัน
        กามารมณ์ไม่ควรมีเงื่อนไขของเข็มนาฬิกา !
        บ้านกับผมก็เหมือนกัน เราเป็นของกันและกันทั้งกลางวันและกลางคืน !
        อวัยวะของเราสังวาสกันไม่ได้นั้นเป็นความจริง หรือใครอยากจูบไซ้ลิ้นในรูกลอนประตู ?? เราจึงสวมสอดกันด้านจิตใจและถึงจุดสุดยอดได้อย่างซาบซึ้ง
        ผมหารือกับบ้านว่าควรเริ่มต้นงานเขียนนี้อย่างไร ? บ้านแนะนำว่า
        “ก่อนอื่นตอบคำถามว่าคุณเป็นใคร?”
        “ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์”
        ผมตอบทันที
        คำตอบนี้ไม่ยุ่งยากถึงกับต้องชักสไลด์รูล หรือป้อนโปรแกรมให้ค็อมพิวเตอร์
        “ทำงานอะไร ?”
        “คุณรู้แล้วถามทำไมกัน...” ผมยักไหล่
        “เงิน ? บอกได้ไหมเกี่ยวกับการเงิน ?”
        “นักเขียนรายได้ไม่แน่นอน !”
        “เคยสมมุติว่าตัวเองร่ำรวยบ้างหรือเปล่า ?”
        “ผมเป็นเศรษฐีความคิด - เท่านั้น”
        “ด้านการเงิน ? สงสัยว่าคุณคงไม่จน ?” บ้านถามต่อมาในท่วงทีของพนักงานธนาคารแผนกกู้เงิน ผู้
พยายามประเมินราคาของคนด้วยฐานะที่มั่นคงและเกียรติยศในสังคม
        “วันอังคารผมออกจากบ้าน ผมบอกคุณและทุกคนว่าเป็นสถานการณ์เลวร้ายด้านความหิว ผมเอา
แหวนนามสกุลไปจำนำ คุณรุ้ว่าผมไม่โกหก !”
        “คุณจัดตัวเองไว้ว่าเป็นคนระดับไหนในสังคม ?”
        “ห่า ! ผมไม่เคยกังวลว่าเป็นคนระดับนี้ระดับนั้น แต่ถ้าพยายามเปรียบเทียบผมคงเป็น lower - middleclasses ต่ำกว่าระดับปานกลาง ผมกินวันละสองมื้อและไม่อิ่มถึงเรอเป็นเสียงเพลง ผมหงุดหงิดและเหน็ดเหนื่อยเหมือนหลายสิบล้านคนของประเทศ ผมเป็นหนี้สินรุงรังเหมือนกับรัฐบาล แตกต่างกันเพียงว่าผมไม่สามารถผลักดันภาระให้กับประชาชน แต่แบกน้ำหนักไว้บนไหล่ของตัวเองทรุดลงและทรุดลง ทำไมหรือ? ก็-ผมเป็นประชาชน”
        “สรุปว่าคุณเป็นนักเขียนผู้ยากจน?”
        “บัดซบ ! ผมไม่อยากได้ยินคำนี้เลย มันควรเปลี่ยนแปลงบ้าง แล้วแต่มันก็ยังเป็นความจริง”
        “ความจริงอะไร ?”
        ผมสบถสองพยางค์ก่อนพูด
        “นรก ! ความจริงของผมและความจริงของสะตอเม็ดละสองสลึง ! ปูเค็มตัวละห้าสลึง ! ปลาทุเรศอะไรที่อดีตนายกรัฐมนตรีบางคนชอบกินคำละแปดสิบบาท พ.ศ. นี้ เฉือนขายกันในภัตตาคารคำละร้อยบาท ! ความจริงของข้าวราดแกงริมถนนจานละแปดบาท !”
บ้านมองด้วยสายตาตำหนิ
        “คุณไม่ปฏิเสธคำถามสรุปนั้น - ใช่ไหม?”
        “ครับ - ผมสารภาพ!”
        “ทำไมคุณปลูกบ้านได้ - ‘รงค์ ?”
        “ fuck the world !”
        ผมจำนนคำตอบ