ลมเดินทางมาบนถนนอากาศ
        ก้อนหินเป็นความเงียบ
        หินปูน หินทราย หินชนวน หินกาบ หินปลี หินอัคนี รูปโฉมผิดแผกกัน แต่เป็นความเงียบเฉกกัน
        ในความเงียบนั้นบันทึกว่า
        อากาศไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่โอบอุ้มลออละอองของไนโทรเจ็น อ๊อกซิเจ็น ไฮโดรเจ็น คาร์บ็อนไออ๊อกไซด์ อาร์ก็อน นิอ็อน ฯลฯ โปรยและปลิวโดยไม่ปรากฏในสายตา
        การเดินทางของลมผ่านผิวกายของโลกนั้น นุ่มนวลและกราดเกรี้ยว (แปรปรวน)
        กรรโชกของลมบาดหินเป็นรอยแผลงดงามราวผลงานของประติมากรผู้สามารถจำแลงรูปโฉมแห่งแร่ธาตุ
ดวงอาทิตย์กำเนิดระบบแสงและความร้อน
         แรงงานและชีวิต
         ทาบรังสีในมณฑลราวไกลในเวลากลางวัน
         ดวงจันทรเป็นความมืดสะท้อนความอำไพของดวงอาทิตย์สาดโลกในเวลากลางคืน
         แสงนวลเอิบอาบเต็มวงนั้น สว่างเพียง ๑ ใน ๖๕๐,๐๐๐ ส่วนของดวงอาทิตย์
        (และ) ราว ๑ ใน ๑๐ ส่วนเท่านั้นสะท้อนมา
        แมลงกรีดปีก (ดนตรี) ปลาโผงโผบนผิวน้ำ (อุทาน) ดอกไม้สยายกลีบ (เริงร่าน)
        คนหมักส่าต้มเหล้าในป่าล้วนชื่นชมแสงจันทร
        ปวงสัตว์และปวดคนพ่ายแพ้ฤทธิ์ดำฤษณาพากันเชิญแสงจันทรรับรู้ถึงการสังวาสเพื่อสืบสายสกุล
        ก้านกิ่งของต้นไม้ปลิดปลิวใบหมองหม่นแต่งดงามในแสงจันทรราวสีเงินยวงเหลวละลายในเบ้าแห่งอากาศ
        กวีรำพึงถึงโลกียสุขของการเดินบนอากาศ
        แต่ลมเป็นเจ้าของถนนสายนั้น
        ถนนอากาศ
        ใครในโลกไม่สามารถอ่านความคิดของดิน น้ำ ลม ไฟ และแม้แต่มุนีแห่งป่าคอนกรีทผู้ยโสว่าเจนจบในโลกธาตุ
        เขา (กวี) ความหาก้อนหินเขวี้ยงลงในโตรกเหว
        ฝังความว่างเปล่าลงในความว่างเปล่าแห่งปัญญา