ฝนเหล็ก-ไฟปืน '๓๕

การอ่านคือรากฐานที่สำคัญ

เราคงไม่มีคำพูดปลอบโยนมากกว่าขอให้อดทนกับความขมขื่นและความจริงอันโหดร้าย!

ตะปูแขวนปริญญาไว้ในกรอบกระจก ถ้าสนิมกัดกร่อนก็ขอให้ตัดสินใจเอาเองว่าจะปล่อยให้หล่นลงแตกกระจาย หรือจะปลดออกมาราดเบ็นซินเอาไปเผาหน้าทำเนียบ

บางที-บางทีอาจจะมีใครปัญญาหนาหน้าบางได้คิดบ้าง ว่าการสร้างระบบการศึกษาแบบยัดเยียดปริญญา นั้นเป็นการโฆษณาชวนเชื่อที่โกหกอย่างน่าสงสารอนาคตของประเทศ และทุเรศกว่าการขายผงซักฟอกแบบแถมกระโถน ฉิงฉ่อง...

คำนำสำนักพิมพ์โปรยไว้ว่า ฝนเหล็ก-ไฟปืน '๓๕ เล่มนี้เป็น "การรวมเรื่องสั้นในเชิงเรื่องสั้น - สั้นของนักเขียนชั้นครู" เป็นการรวบรวมเรื่องสั้นที่เคยตีพิมพ์กระจายไปตามนิตยสาร วารสาร หนังสือพิมพ์ต่างๆ ในช่วงปี พ.ศ. 2520-2540 ทั้ง หนุ่มสาว, Quiet storm, ตลาดหัวเราะ, เดลินิวส์
(ดูสารบัญ)

        นักเขียนนวนิยาย :
(๑) คงมีถนนเพียงสองสายของการเดินทางถนนคอนกรีท (รวยอย่างไร้สาระ) ถนนโคลน (จนอย่างไร้สาระ)

(๒) ในกะโหลกของเขาเป็นกรงขังตัวละครลั่นกุญแจแน่นหนารอการโดนปลดปล่อย แต่เขามักเผลอเรอลืมกุญแจไว้ในร้านเหล้า

(๓) ยุคทีผ่านมาการเขียนนวนิยายเป็นงานในเวลาว่างของอัจฉริยะ ยุคนี้เป็นโชคลาภของใครก็ได้ผุ้สามารถเขียนถึงเข็มหมุดดอกเดียวได้ยืดยาว ๒,๐๐๐ คำ

(๔) โรเบอร์ท ฟอนเทน เย้ยหยันตัวเองกับเพื่อนว่ามึงวางบทบาทในบ้านอีกะหรี่หลายฉาก อบอวลควันกัญชา แว่วกวีอย่างเลวแทรกในเสียงร้องไห้ของแกะกับวัว พล่ามอย่างเน้นปรัชญาตะวันออกคลอสำเนียงคูลแจ๊ซซ์ รอว่าเครางอกแล้วมึงเรียกตัวเองว่าเป็นนักเขียนนวนิยาย